Showing posts with label - Brian Eno. Show all posts
Showing posts with label - Brian Eno. Show all posts

01 May 2018

Brian Eno with Kevin Shields - The Weight Of History / Only Once Away My Son

 Ξερω. Τετοιου ειδους συνεργασιες ειναι επιφοβες, με μεγαλυτερο θυμα το ιερο τερας της εξισωσης που διακυβευει την υποληψη του. To νεοτερο μελος συνηθως τη γλυτωνει με μια επιπληξη που θα ξεχαστει στο Wire του επομενου μηνα, καθως δηλωνει γοητευμενο απο τις ανορθοδοξες μεθοδους του ειδωλου του, ενω εχει ηδη κερδισει credit καλλιτεχνικης ωριμοτητας, ασχετα με το οποιο αποτελεσμα.
 Ο τιτλος του The Weight Of History αντανακλα τις παραπανω φοβιες των συμμετεχοντων. Εχοντας προηγηθει ενα Lulu (που κατα ενα διεστραμμενο λογο μ'αρεσε) και ενα Soused (που θελω να ξεχασω), οι Eno/Shields επαιξαν εκ του ασφαλους, χρησιμοποιωντας τη Record Store Day 2018 για διχτυ ασφαλειας. Ακομα και τα δυο κομματια του δωδεκαιντσου πατανε προσεκτικα πανω στα πλακακια που τοποθετησαν οι ιδιοι, για να αποφυγουν το κραξιμο. Ισως τελικα να προτιμουσα ενα Lulu. Τουλαχιστον δεν θα περνουσε απαρατηρητο.

 I expected way more from this collaboration, but that doesn't mean that The Weight Of History is bad in any way. It's just too safe for its own good. Still, an Εno/Shields 12" is better that no Eno/Shields 12", so here it is. 

The Weight Of History 12" (Opal Records - 2018)

06 January 2017

Brian Eno - Reflection

 Η εναρξη του νεου ετους φερνει μια κοσμοιστορικη αλλαγη στο Corrupted Delights. Απο δω και στο εξης, θα γραφω τα δικα μου και στα αγγλικανικα. H απαντηση στο 'γιατι' θα ειναι 'επειδη ετσι'. Να περιμενετε λαθη, ασαφειες και γενοκτονιες νοηματος. Υπαρχει επισης πολυ σοβαρο ενδεχομενο να εχω εντελως διαφορετικη γνωμη για τον ιδιο ακριβως δισκο μεταξυ των κειμενων. Τα κανω κατι τετοια. 
 A ναι. Καινουργιο Brian Eno, το οποιο τρελαθηκα να ακουσω απο την ωρα που εμαθα πως συνοδευεται απο ενα application που αλλαζει το περιεχομενο του αναλογα με την ωρα αναπαραγωγης του. Μην ακουτε αυτους που παρομοιαζουν το Reflection με το Discreet Music, αυτοι ειναι ικανοι να μπερδεψουν το Taking Tiger Mountain με το Ambient 4. Αν μοιαζει με κατι, θα ειναι με το startup θεμα των Windows 95 αν το ειχε κανει timestretch στα 54 λεπτα. Καθολου κακη ιδεα. Χαραμιζομαι. 

From now on, Corrupted Delights will be bilingual -or at least it will try to be-, so be prepared for some serious misspellings, inconsistencies and a total lack of objectivity. If you don't trust your ears at all and you need some serious reviewing, then you have to look elsewhere.
Anyway, here is the very first big release of the year, namely Brian Eno's Reflection. The reviews around name-dropped Discreet Music as if their lives depended on it. While I totally understand their willingness to boost their credit by referencing a somewhat obscure record from Eno's back catalogue, the truth is really far from it. Reflection seems to hark back in the days of Thursday Afternoon or even Lux, with its sparse textures and its slow movement. It's going to be played on repeat around here, since it's a grower, so I suggest you do the same, especially if you don't expect anything like Discreet Music.

Reflection CD/2xLP (Warp Records - 2017)

Related Posts with Thumbnails