25 December 2014

Arv & Miljö - Kropp

 Κατα τη διαρκεια της νοσηλειας του για αρτηριοφλεβικο συριγγιο, οντας παραλυτος απο τη μεση και κατω, ο Matthias Andersson αντιμετωπιζε ενα πιθανο ζοφερο μελλον ηχογραφωντας το περιβαλλοντα χωρο του. Κι ομως, ο ολοκαινουργιος δισκος του Arv & Miljo ακουγεται ψυχρος και αποστασιοποιημενος, κρατωντας τον ακροατη σε αποσταση ασφαλειας απο συναισθηματικους εκβιασμους.
 Ενα πολυ μεγαλο μερος των τεσσαρων συνθεσεων παταει στα χαμηλης πιστοτητας field recordings του νοσοκομειου. Σιγα-σιγα αυτα φθειρονται κατω απο τις διακριτικες synth παρεμβασεις του Andersson, οχι και πολυ μακρια απο τη τεχνοτροπια του Sewer Election και των Lettera 22. Το ολο ακροαμα προς τιμη του, δεν ανηκει καπου συγκεκριμενα (εκτος απο τη kosmische θειλα του τελευταιου track) αλλα αν πρεπει σωνει ντε και καλα να καταταξω καπου το Kropp, μαλλον θα το εβαζα στη κατηγορια της βιωματικης concrete, αγκαζε με το Pilgrim του Lescalleet και το Sooner Or Later του Ostertag.  

Kropp LP (Posh Isolation - 2014)

18 December 2014

Gnawed - Feign And Cloak

 Μετα απο μια πολυετη γυρα στις γνωστες/αγνωστες εταιριες του χωρου, ο αμερικανος Gnawed βρισκει καταφυγιο στη μεγαλυτερου βεληνεκους Malignant, γεγονος για το οποιο οφειλει να χορευει καπως ετσι απο τη χαρα του. Δυστυχως, για να καλλιεργηθει ενα δημοσιο προφιλ απαιτειται αυτοσυγκρατηση απο τετοιου ειδους παρεκκλισεις, οποτε το Feign And Cloak εχει το groove ενος νεκροτομειου.
 Στο μυαλο μου, η κλιμακα 'νεκροτομειο' εχει πολλες πιθανες διακυμανσεις που παιζουν αναλογα τη κινητικοτητα του καθε δισκου. Αν λοιπον το ζενιθ ανηκει στην ακαμψια του Atrax Morgue, τοτε ο Gnawed βρισκεται σιγουρα κοντα στη νεκροφανεια του Steel Hook Prostheses, με αλληλοσυγκρουομενες λουπες να τσουλανε το κομματια προς τον αγυριστο. Οταν εμφανιζονται φωνητικα ακουγονται σαν ενα ακομα στρωμα παραμορφωσης, χωμενο μεσα στη μιξη. Η φορμουλα synth και reverb εμπλουτιζεται στο Pestilence Beholden με ενα εμμονικο ρυθμο αλα Sektor 304, δειχνοντας επιτελους τη σαπια οδοντοστοιχια του δισκου. Απολαυστε ανευθυνα με ακουστικα.

Feign And Cloak CD (Malignant Records - 2014)

11 December 2014

The acquired taste of 2014 in 10 records

   Ενω η λαιμαργια του 2013 ηταν απιστευτα προφανης και ζωωδης, χωρις στοιχειωδες γουστο και προτιμηση, η ορεξη του 2014 αποδειχτηκε πιο διακριτικη, σαφως πιο στοχευμενη, με μια ιδιαιτερη κλιση προς τις λεπτες απολαυσεις της ζωης. Προσεγγισε φιλικα, οικειοποιηθηκε το περιβαλλον, εδωσε ψευδη αισθηση ασφαλειας για να ορμησει μεθοδευμενα στο ψαχνο αποφευγοντας κοκκαλα, χονδρους και περριτα λιπη. Απο πριν ηξερες πως θα βγεις ζωντανος απο ολο αυτο, αλλα σε καμμια περιπτωση αρτιμελης. Το 2014 εφαγε μονο αυτα που πονανε. 
 Οι εξεζητημενες ορεξεις της χρονιας φανηκαν και στους δισκους της. Καθε album που μπηκε στη παρακατω λιστα εχει το δικο του ιδιαιτερο χαρακτηριστικο που θα το κανει να επιβιωσει στο δαρβινισμο του χρονου, επειδη δεν αναπαραγεται ευκολα. Μετα απο καποια χρονια, σιγουρα θα καταφευγω στο τετανο του Vihameditaatio, στην αποθεωση του Draconis, στο ψυχιατρειο των Wold, στα επιμονα νταουλια του Music Of The Fire Walkers και στο κλινικα αποστειωμενο Closure, οταν θα βλεπω πως το επερχομενο ετος θελει ενα απο τα κομματια μου.
  1. Bizarre Uproar - Vihameditaatio (Filth & Violence / Urashima)
  2. Αναστεναρια - Music Of The Fire Walkers (ΚΕΜΑΛ)
  3. IRM - Closure... (Malignant Records)
  4. Skullflower - Draconis (Cold Spring)
  5. Wold - Postsocial (Profound Lore / The Death Of Rave)
  6. Various Artists - Ten Jin (Urashima)
  7. Puce Mary - Persona (Posh Isolation)
  8. Cremation Lily - Fires Frame The Silhouette (Alter)
  9. Forza Albino - Black Dog (Freak Animal)
  10. Lussuria - Industriale Illuminato (Hospital Productions)

10 December 2014

Brighter Death Now - With Promises Of Death

 Οταν καποιος ποζαρει τεζα σε δωματιο Jandekικης διακοσμησης, με βγαλμενα παπουτσια και ονομαζει το δισκο του With Promises Of Death, σιγουρευεσαι για το μελλον της ανθρωποτητας. Αυτη η σιγουρια επιστεγαζεται οταν ο εν λογω κυριος ειναι ο Roger Karmanik, που μεχρι προσφατα ειχε παρατησει τα επιγεια και τωρα επεστρεψε με ανανεωμενο look και ελπιδοφορο ηχο, κομμενο και ραμμενο στα μετρα των αγιων τουτων ημερων.
  Το χαρμοσυνο μηνυμα του Brighter Death Now θα μεταφερθει σε ολη την οικουμενη μεσω της καταβοθρας του Incomprehensive Evil, ενω οι καμπανες θα σημανουν γιορτινα με το Tempting Murder, της πιο βιαιης στιγμης του project απο το καιρο του Innerwar. Οσοι βεβαια αποζητουν τη θαλπωρη της Kamikaze Kabaret περιοδου, να πανε κατευθειαν στο μνημοσυνο του In The Shadows Of Death και μετα ας συνεχισουν στο End Of The 80's με την 'Caretaker σε λεβητοστασιο' ατμοσφαιρα του.
 Οι ουρανοι αγαλλονται, χαιρετ' η φυσις ολη.

With Promises Of Death CD (Familjegraven - 2014)

04 December 2014

Skullflower - Draconis

 Θα μπορουσα να ακουω μονο Skullflower για το υπολοιπο της ζωης μου χωρις κανενα απολυτως προβλημα, αρκει ο Matthew Bower να συνεχισει να ηχογραφει τις κουτουλιες που ριχνει στις πυλες της αντιληψης. Καποιες φορες τσεκαρε τι τρεχει μεσα απο τη κλειδαροτρυπα (Taste The Blood Of The Deceiver), καποιες αλλες εκανε οργανωμενο ντου (Fucked On A Pile Of Corpses, Malediction) ενω σε συγκεκριμενες στιγμες του Circulus Vitiosus Deus καταφερε να εκφερει το ανειπωτο της αλλης πλευρας. Παντως το νοημα ειναι ενα. Η μουσικη του Bower ειναι γεματη απο δυνατοτητες και υποσχεσεις για το τι μπορει να συμβει με μια στοιβα απο ενισχυτες που αδυνατει να αποδοσει στο 100% το οραμα του καλλιτεχνη. Και αυτο το λογο αγαπαω τους Skullflower.
 To Draconis πρεπει να ειναι η πιο prog στιγμη του group, απο την αποψη της πολυσυλλεκτικοτητας του. Για καθε κομματι που θυμιζει κατι απο το προσφατο παρελθον της μπαντας, εχουμε το γλυκοπικρο χαος του Sunset Dreams και για καθε track που χρωσταει την υπαρξη του στο Metal Machine Music, παιρνουμε τη ψυχεδελικη καταθεση του Dakshinikalika, του πιο ομορφου (και δυστυχως μοναδικου) ντουετου τουρμπινας-αρπας που εχω ακουσει ποτε. Θεωρηστε το Draconis αναγκαιο, τουλαχιστον μεχρι να βγει ο επομενος δισκος. 

Draconis 2xCD (Cold Spring - 2014)




28 November 2014

Consumer Electronics - Estuary English

 Σε μολις 20 λεπτα διαρκειας, το Estuary English περιεχει τα πιο πολλα cunts και fucks που εχω ακουσει ποτε μαζεμενα σε τοσο λιγο χρονο. Και ενω η μικρη διαρκεια του στην αρχη με ξενερωσε, μετα καταλαβα πως ειναι ενα απο τα ατου του δισκου. Εδω μεσα δεν υπαρχει αχρειαστη στιγμη. Αλλωστε τα επισημα albums των Whitehouse η στη συγκεκριμενη των Consumer Electronics δεν εχουν εκμεταλλευτει ποτε τη πληρη χωρητικοτητα του εκαστοτε μεσου. Επειδη ΕΤΣΙ. Απλα θα μπορουσαν καλλιστα να το βαλουν σε ενα lp για να μην αλλαζω πλευρες καθε πεντε λεπτα.
 Πλεον το project του ενος και μοναδικου Philip Best αποτελειται απο τον ιδιο, τη συζυγο του Sarah Froelich καθως και τον πολυαγαπημενο μου Russell Haswell, o οποιος μελοποιει τα ακαταπαυστα μπινελικια του Best με τη χαρακτηριστικη nO!se τεχνοτροπια του, χωρις φοβο και παθος για τη γνωμη του καθε TRVE PE πιουριστα. Για παραδειγμα, ενω το ομωνυμο track καλυπτεται απο ενα παροιμιωδες hi-fi σκατιδι διαπεραστικων συχνοτητων που γαμαει αυτια και ηχεια, σιγουρα θα βρεθει κοσμος που θα χαλαστει απο το technoειδες κοπανημα του Co-Opted και το spoken του Air Lock. Ειμαι σιγουρος πως τα μισα cunts και fucks απευθυνονται σ' αυτους. Τα αλλα μισα πανε στους φανατικους οπαδους.

Estuary English 2x12" (Dirter Productions - 2014)

21 November 2014

Αναστενάρια - Music Of The Fire Walkers

 Τα Αναστεναρια ειναι ενα λατρευτικο εθιμο της Βορειας Ελλαδας που τελειται καθε χρονο στις 21 Μαιου και οι συμμετεχοντες γιορταζουν με πυροβασια τη διασωση εικονισματων των Αγιων Κωνσταντινου και Ελενης απο πυρκαγια σε φερωνυμο ναο το 1250. Συμφωνα με τους αναστεναρηδες, η υπερβατικη συμπεριφορα τους καθως και το φαινομενο της ακαιας, οφειλεται στη πνευματικη κατοχη τους απο τον Αγιο Κωνσταντινο. Η επισημη εκκλησια τους θεωρει ειδωλολατρες επειδη διατηρουν αυτοκεφαλο θρησκευτικο συνδεσμο και τελουν τη λατρεια τους σε ιδιωτικα ιερα. 
 Το Music Of The Fire Walkers εκτος απο το συνδεει πανεξυπνα μια εκστατικη επιτοπια ηχογραφηση απο την Αγια Ελενη Σερρων το 1977 με δυο remixes απο Vatican Shadow και Pete Swanson που διατηρουν τη trance του πρωτοτυπου υλικου, καθιστα τον ακροατη κοινωνο σε μια αρχαικη παγανολατρεια που κανει τη μουσικη του Angus MacLise να ακουγεται επιδερμικη. Σας υποσχομαι πως μετα την ακροαση του δισκου, οι πατουσες και τα μυαλα σας θα ειναι καμμενα. Για μενα, αυτος ο δισκος ειναι το Pipes Of Pan At Joujouka του 21ου αιωνα. 

Music Of The Fire Walkers 2xLP (ΚΕΜΑΛ - 2014)

16 November 2014

Splintered - Moraine

 Η αφανης βρετανικη κολλεκτιβα των Splintered περασε ξυστα απο τα ρανταρ του Τυπου σε ολη τη διαρκεια των 90s, ενω ηχητικα δεν ειχε τιποτα να ζηλεψει απο το κακο συναπαντημα των τοτε Skullflower, Ramleh, αιντε και των Godflesh. Μη ξεχνατε πως τοτε το internet ηταν μονο σεναριακη αφορμη για ταινια της Sandra Bullock και η λιγοστη ενημερωση που επαιζε αναφεροταν στις διαμαχες Slayer-Sepultura και Blur-Oasis. Η φαση ηταν σκατα. Οποιος λεει το αντιθετο προφανως ειναι απο τους τυπους που ποσταρουν στο facebook γραφικοτητες για το ποσο ωραια ηταν τοτε που παιζαμε μπαλα και καρατε στις αλανες, ενω ξεχναει πως θα πουλουσε τη μανα του για ενα gameboy. 
 Το Moraine αποτελειται απο δυο κομματια με πολυ χρονο στη διαθεση τους για να χτιστουν. Αυτο το χτισιμο ξεκιναει απο την ηλεκτρακουστικη αποδοση του 'Hawkwind goes Group Ongaku' με οσα μπλιμπλικια χρειαζονται για να γινει ο παραπανω χαρακτηρισμος δοκιμος (στο κεφαλι μου). Στη συνεχεια η μπαντα διυλιζει τις οποιες motorik προσμιξεις βρισκονταν στο noise-rock για να φτασει σε μια πιο ελευθερη φορμα, που ναι μεν παταει σε ενα και μονο riff, αλλα αφηνει τα υπολοιπα μελη του γκρουπ να κανουν τα δικα τους στο παρασκηνιο. Με διαφορετικη μιξη θα ειχαμε να κανουμε με δισκο των A Band. Τωρα αντιμετωπιζουμε τη πιο free εκδοχη του Xaman των Skullflower.

Moraine LP (Suggestion Records / No Risk No Fun Records - 1996)

11 November 2014

Alberich - NATO-Uniformen

 Oι πιο παρατηρητικοι θα εχουν πετυχει το ονομα του Kris Lapke στα ψιλα γραμματα των συντελεστων της Hospital Productions, αλλα και σε albums που ανηκουν στο ευρυτερο δικτυο γνωριμιων της, οπως για παραδειγμα στους Cold Cave η στον Haxan Cloak. Ομως, εκτος απο παραγωγος ηχου, μαστερας και PRιστας, ο Lapke ενιοτε καβατζωνεται στο bunker του και κυκλοφορει με την ακριβεια ελευθερου σκοπευτη τις πιο ενδιαφερουσες αποψεις για το death industrial του τωρα.
 Το τωρα βεβαια ειναι σχετικο, επειδη το NATO-Uniformen εσκασε το 2010 σε 50 γαμωκοπιες, οι οποιες τωρα κοστιζουν 200+ ευρω, οποτε πρεπει να ευχαριστησουμε το θειο Fernow που μεριμνησε την προσφατη επανακυκλοφορια σε διπλο δισκο, εστω και ελαφρως πετσοκομμενη.  Γιατι ολος αυτος ο χαμος? Ο Alberich ζευγαρωνει το πιο ρυθμικο ακρο της Tesco στα 90s με synths που ξεκινουν απο τα soundtracks του Carpenter για να φτασουν στις παρυφες του darkwave. Βαλτε και σα κερασακι τη ψυχροπολεμικη παρανοια του artwork, αντε και τις σπανιες ζωντανες εμφανισεις που σκαει ντυμενος σα μπατσος του Mad Max και εχουμε ενα υπερπληρες θελκτικοτατο πακετο industrial ΚΑΥΛΑΣ.

NATO-Uniformen 2xLP (Hospital Productions - 2014)

09 November 2014

Vomir - Recouvre La Merde

 Εκτος απο σπουδες πανω στη στασιμοτητα και την ακινησια, οι δισκοι του Vomir εχουν εντυπωμενη αρνητικοτητα πανω στο γενετικο υλικο τους. Τοσο, που αγγιζουν τη παρωδια. Νομιζω πως πλεον το ολο project σατυριζει εκ των εσω το HNW με το πετυχημενο τροπο. Σου δινει αυτο που περιμενεις σε υπερβολικο βαθμο, καθως ο Perrot σκαει σιγουρα σαρδονιο χαμογελο πισω απο τη χαρακτηριστικη σακουλα στο κεφαλι.
 Αυτο δεν ειναι απαραιτητα κακο. Δεν ακυρωνει τις προθεσεις του καλλιτεχνη ουτε την αποτελεσματικοτητα του εργου του. Θελεις να βαλτωσεις επι 72 λεπτα? Ιδου. Recouvre La Merde. Συχνοτικος βοθρος απυθμενης πατιλας. Αλλα αυτο ακριβως εννοω. Το εγχειρημα ειναι τοσο κορεσμενο (και πρωτα απ' ολα απο τον ιδιο τον Vomir) που οταν θελω να πατωσω, θα διαλεξω να ακουσω καποιο αλλο album του ιδιου, μαλλον παλιοτερο, για να μη φανταζομαι πως με ψιλοδουλευει πισω απο τη σακουλα του. Κατα τα αλλα, ολα καλα. 

Recouvre La Merde CD (4iB Records - 2014)

08 October 2014

Pharmakon - Bestial Burden

 Αν δεν ανεβει η επισκεψιμοτητα του blog κατακορυφα με αυτη την αναρτηση, αυτο θα σημαινει δυο πραγματα. Πρωτον, το hype της Pharmakon θα ξεφουσκωσε καταληγοντας σε νεκρα link τουριστικων blogs που συμπεριφερονται στη Sacred Bones λες και ειναι η καινουργια Factory και δευτερον πως πρεπει να ανεβασω το Ultraviolence της Lana Del Rey που για μενα τουλαχιστον εχει πιο πολυ ζωη μεσα του απο το Bestial Burden
 Παμε τωρα στα θετικα. Καταρχην το εξωφυλλο. Επικο επος επικοτητας. Στα συν θα μετρηθει επισης και η πιο οργανικη χροια του δισκου, σα να υποχωρησαν τα πολλα-πολλα girl power electronics στη μιξη για να τα διαδεχθει μια κατασταλαγμενη, πιο ωριμη καφριλα που εκφραζεται με σχεδον μιλιταριστικα τυμπανα και βομβωδη μπασα. 
 Μια χαρα ειναι ο ιδιος ο δισκος. Απλα μου τη σπαει αφορητα το πρηξιμο που θα φαω στο facebook και στα blogs και στις διθυραμβικες κριτικες μολις κυκλοφορησει επισημα. Οποτε ακουστε το ανεπιφυλακτα, αλλα επιτρεψτε μου να προτιμησω την Puce Mary και φυσικα τη Lana. 

Bestial Burden CD/LP (Sacred Bones - 2014)

28 September 2014

IRM - Closure

 Στο Crash, o Cronenberg εβαλε τους αποξενωμενους πρωταγωνιστες του Ballard να περιφερουν το τομαρι τους ασκοπα, πνιγμενοι απο τον αισθητηριακο κορεσμο του συγχρονου πολιτισμου, με μουδιασμενους γευστικους καλυκες απεναντι στην ανθρωπινη εμπειρια, προσπαθωντας να νιωσουν κατι. Ειναι σαφως καλλιεργημενοι αλλα αδειοι, σα το πολυτελες διαμερισμα τους με τη minimal διακοσμηση και το ιδανικο feng shui. Το μονο που θα τους βγαλει απο το ληθαργο, ειναι ενα τροχαιο. Απο κει και περα αποκτουν σωματικη συνειδηση. Συγκρουστηκαν μετωπικα με το περιβαλλον τους. Ενιωσαν ζωντανοι.
 Το Closure εισβαλλει αποτομα στον ακροατη, ιδιαιτερα οταν το ακουσει απηυδισμενος απο τη ζωουλα του. Ηξερα πως καθε δισκος των IRM ειναι συναισθηματικο πορνογραφημα αλλα δε περιμενα αυτο το γαμησι. Στουκαρει μεσα σου. Απεχει μιλια μακρια απο τα συνηθισμενα genre electronics που παιζουν τριγυρω. Απεχει ακομα και απο τα προηγουμενα albums του ιδιου του project. Μακρινες συγγενειες θα βρειτε μονο με το Slice Through Or/In Glass Metal του John Mannion και το Pissmop των Yellow Tears αν ειχαν κλασσικη παιδεια και δεν εκαναν μπαχαλα στο Red Light District.
 "Μετα απο ενα συνεχη βομβαρδισμο προπαγανδας για οδικη ασφαλεια, ηταν σχεδον ανακουφιστικο το να βρεθω σε ενα πραγματικο ατυχημα". Ταδε εφη Ballard. Και στα δικα μας.

Closure CD (Malignant Records - 2014)

25 September 2014

Wold - Postsocial

 Δυσκολη περιπτωση το Postsocial. Δε κατατασσεται καπου, δεν ακουγεται ευκολα, δε θελει να κανει τη ζωη μας ομορφοτερη, δεν εχει υποκρισιες πως ειναι κατι αλλο απο αυτο που ειναι. Ενα κακασχημο αφηρημενο πραμα που δε κοτσαρει προσημα και υποτιθεμενα concepts για να εξηγηθει.
 Σε περιπτωση που το ακουσετε να ξερετε πως δε θα σας αρεσει. Αλλα αυτη ειναι και η αποστολη του. Καθε φορα που καποιος σταματαει ξενερωμενος αποτομα το album στα πρωτα δευτερολεπτα του, οι Wold χαιρονται, οποτε με καποιους προχειρους υπολογισμους μου, το group πρεπει να ειναι οι πιο ευτυχισμενοι ανθρωποι του ηλιακου συστηματος. Αν ομως του δωσετε λιγο χρονο, οχι μονο θα ανακαλυψετε μια δισκαρα που αποδομει το black metal με την επιτυχια των Skullflower και των Abruptum, αλλα θα κανετε και τους Wold να σκεφτονται σοβαρα την αυτοκτονια. Το χρωστατε στους υπολοιπους.

Postsocial CD/LP (Profound Lore / The Death Of Rave - 2014)

18 September 2014

Puce Mary - Persona

 Σας τα χω κανει πλανητες με τη Puce Mary. Το ξερω. Αν χρειαζοταν θα σας επιανα απο το γιακα (δηλαδη και τους τεσσερις αναγνωστες του blog) για να σας φωναξω καταμουτρα "ΡΕ Η ΤΥΠΙΣΣΑ ΓΑΜΑΕΙ" η εστω κατι πιο κομψο, παντως θα ηταν το ιδιο σαφες. Η Hoffmeier μ' αρεσει πολυ. 
 Το Persona ανοιγει με το πιο εξωστρεφες -τηρουμενων των αναλογιων- κομματι του δισκου, ενα μπουκωμενο ντουπου-ντουπου που προφανως εχει ακουσει πολυ Wolf Eyes στη ζωη του. Και να ξερετε πως λατρευω τα μπουκωμενα ντουπου-ντουπου που εχουν ακουσει πολυ Wolf Eyes στη ζωη τους. Στη συνεχεια, τα εναπομειναντα πεντε tracks αρχιζουν να τρωνε φρικη με τη παρτη τους. Ζοριζονται απο τυψεις και ενοχες, ναρκισσευονται με τους υποτιθεμενους ρολους που πρεπει να υποδυθουν αλλα ταυτοχρονα εχουν αναπτυξει και αντισωματα απεναντι τους. Παραπαιουν μεταξυ μανιας και κατατονικης εμβροντησιας. Εκει οφειλεται και η νευρικη φαγουρα που σε πιανει οταν ακους δυνατα το Pigs και η αναγουλα που σκαει οταν αφησεις να παιζει το The Viewer στο background. 
 Για το μονο που αναρωτιεμαι ειναι το αν αυτο που ακουω ανηκει στη Puce Mary η στη περσονα που εφηυρε για τις αναγκες του δισκου. Δε θα καταλαβω ποτε. Γυναικες ρε.

Persona LP (Posh Isolation - 2014)

15 September 2014

Sewer Election & Puce Mary - Masks Are Aids

 Μετα το στιγμιαιο στραβοπατημα του The Great Panic, η Frederikke Hoffmeier επανερχεται στα proper μετρα και σταθμα της με το εξαιρετικα τιτλοφορημενο Masks Are Aids. Αυτη ειναι αλλωστε η τριτη συνεργασια της με τον Dan Johansson, τα χνωτα τους εχουν ηδη περασει το τεστ συμβατοτητας με πληρη επιτυχια, οποτε το album ειναι τοσο δεμενο που θα μπορουσε να ειναι καταχωρημενο σαν Sewer Mary η Puce Election.
 Το να χαρακτηρισω τα δυο κομματια της κασετας 'σκοτεινα' ειναι τοσο αυτονοητο, οσο το να πω πως η ζωη ειναι σκατα. Η παραπανω γνωμη δε ταυτιζεται απαραιτητα με την επι τουτου μισανθρωπια και σκατοσυνη που ειναι πολυ στη φαση. Ειναι μια ωριμοτατη, εμπεριστατωμενη αποψη που επιβεβαιωνεται καθημερινα απο την απουσια αποδειξεων για το αντιθετο. Δε χρειαζεται ομως να προσφυγουμε στην αγνοια. Αν φαινεται σα σκατα και μυριζει σα σκατα, ε τοτε ειναι.
 Που ειχα μεινει? Α ναι. Το Masks Are Aids ειναι τελειο.

Masks Are Aids CS (Total Black - 2014)

31 August 2014

Trepaneringsritualen - Perfection & Permanence

 Οπως βλεπετε, ο Thomas Ekelund χρειαζεται επειγοντως διακοπες. Οπως και γω. Το μονο που μας κραταει σε μια σχετικη ισορροπια ειναι η τεχνη του. Οποτε αρχιζω να σπαω, βαζω το Perfection & Permanence. Μεχρι να αναρωτηθω αν ο Trepaneringsritualen αποτελει λυση η ειναι μια εκφανση του ιδιου του προβληματος, ο δισκος εχει τελειωσει και οι μαλακισμενες σκεψεις σκανε. Ολα καλα. 
 To ντεμπουτο του Σουηδου για το θεσμο της Cold Spring ειναι ενας υποδειγματικος death industrial δισκος. Τα εχει ολα ρε. Το βαρβατο κοπανημα απο το εκμαγειο του Brighter Death Now, το πιο καθαρο ηχο του Theologian, τη σοβαροτητα του Control και μια εντελως προσωπικη occult θεματολογια και φωνητικα που συνηθως συνανταμε στην απο κει πλευρα του black metal. Tη καλη δηλαδη. 
 Highlight αποτελει η υπερκομματαρα Alone/A/Cross/Abyss. Προκειται για το πιο εθιστικο κομματι του 14. Σοβαρα. Διψηφια repeats. Μεχρι το τελος της χρονιας θα εχουν διπλασιαστει. Οπως και η θεση του στα καλυτερα της χρονιας, με η χωρις διακοπες. 

Perfection & Permanence CD/LP (Cold Spring - 2014)




25 August 2014

Croatian Amor - The Wild Palms

 Για να αποκτησει καποιος τη κασετα του The Wild Palms επρεπε να στειλει μια γυμνη selfie στον Croatian Amor. Ο ιδιος ο Loke Rahbek ζητησε ευγενικα απο τους συμμετεχοντες να μη διαρρευσουν τη μουσικη του, οπως και εκεινος δε θα μοιραζοταν τις φωτογραφιες τους. Ομως οπως βλεπετε, ο κυκλος της εμπιστοσυνης εσπασε. Καποιος ριπαρισε το album και το ανεβασε σε private tracker. Ας αποτελειωσω λοιπον με αυτο το post ο,τι απεμεινε. 
 Το ιδιο το album εχει μια αισθηση διακριτικοτητας η οποια ειναι προφανης απο το πρωτο δευτερολεπτο. Επειδη δεν εχω ασχοληθει με τη περιπτωση του αξιοτιμου κυριου παρα μονο καποιες περαστικες ακροασεις του Genitalia Garden και της εξαιρετικης συνεργασιας του με Lust For Youth (ευχαριστω πολυ Molly!) δεν εχω ολοκληρωμενο κριτηριο τρομαρα μου. Παντως αυτο που ακουω μ' αρεσει. Μελωδικο lo-fi synthoambient με τη πρεπουσα πατοπαραγωγη, αυτη που κανει αυτοματα κατι καλο ακομα καλυτερο. Οχι ομως τοσο καλο ετσι ωστε να βγαλω φωτογραφια το λιλι μου και να το στειλω σε ενα αγνωστο. Τωρα περιμενω να παρει μυρωδια ο Rahbek το leak της κασετας και να αρχισει να κανει tag σε κοσμο.

The Wild Palms CS (Posh Isolation - 2014)

24 August 2014

Lussuria - Industriale Illuminato

 Οπως ολα τα dark ambient projects που αξιζουν το χρονο σας ζητανε απο τον ακροατη τη πληρη προσοχη του για να λειτουργησουν, ετσι και ο Lussuria κανει τη μιση δουλεια. H αλλη μιση αφηνεται στη διακριτικη ευχερεια σας. Φυσικα αυτο δε θα ειναι καθολου δυσκολο, καθως η αισθητικη του Αμερικανου τσιμπολογαει αναφορες απο τη παγκοσμια συνωμοσιολογια, τα gialli, το 'Περυσι στο Μαριενμπαντ' και την Ευρωπαικη decadence (και οχι απο τη παρακμη). 
 Μουσικα αυτο μεταφραζεται σε ενα αψυχολογητο προξενιο μεταξυ του χαρακτηριστικου ηχου της Cold Meat Industry με τους Demdike Stare που τελικα λειτουργει αψογα, παρα τις ενστασεις των κομπλεξικων που ζουν για να μπουκαρουν δραματικα τη τελευταια στιγμη στην εκκλησια και να φωναξουν 'ΕΓΩ'. Οπως φανταζεστε η ατμοσφαιρα του Industriale Illuminato ειναι μαυρη αλλα οχι κατσιμαυρη, εχει τρυπες για να μπαινει οξυγονο, πχ η αλληλουχια μεταξυ της tribal κατηφειας του Venus In Retrograde με τη ψευδομινιμαλοnewageομελαγχολια του Breath Of Cinder δειχνει πως ο καλλιτεχνης δε θελει να μας διωξει. Λες και θα πηγαιναμε καπου αλλου. Να το ακουσετε οπωσδηποτε. Δε καθομαι να γραφω τσαμπα κυριακατικα. 

Industriale Illuminato CD/LP (Hospital Productions - 2014)

15 August 2014

Cremation Lily - Fires Frame The Silhouette

 Επειδη πλεον η εννοια του album σαν ολοκληρωμενη και πολυ συγκεκριμενη δηλωση του εκαστοτε καλλιτεχνη εχει διαστρεβλωθει, το να κατσω να σκασω για το αν το Fires Frame The Silhouette ειναι συλλογη (με αποσπασματα απο κασετες σε limitation που απευθυνεται σε συγγενεις εξ αιματος) και οχι αμιγως δισκος, θα ειναι δικο μου λαθος και οχι του Βρετανου Cremation Lily, επειδη απ' οσο εχω καταλαβει ο πιτσιρικας το ΄χει. Πολυ.
 Ηχητικα ο Zen Zsigo ξεκιναει με βαση την Cocaine Death/And Stll Wanting εποχη του Prurient με ολα τα ασηκωτα synths και την μελοδραματικοτητα που την χαρακτηριζει, με μερικες Ramleh διαφευγουσες (ακουστε το εναρκτηριο κομματι και πειτε μου ποσο Hand Of Glory) για να καταληξει σε κατι νεο, σαφως πιο μελωδικο αλλα με τις λαμαρινοηχογραφησεις και τους ορχεις στη σωστη θεση. Φωνητικα, τα γαβγισματα του τυπου ακουγονται αγωνιωδη, σα να ουρλιαζουν/θρηνουν για το ανεκπληρωτο. Aren't we all.
 Οποτε δε πουλαμε ψυχη και νεφρα για να τσιμπησουμε καμμια κασετα, παιρνουμε το δισκο και τρωμε τα ηδη φαγωμενα νυχια μας για το επομενο βημα. Και εις ανωτερα.

Fires Frame The Silhouette LP (Alter - 2014)

12 August 2014

Sutcliffe Jugend - Pursuit Of Pleasure

 Γεγονος: το κυνηγι για απολαυση ενεχει αλαζονεια. Εκεινη τη στιγμη οι επιπτωσεις θεωρουνται μια αμελητεα πιθανοτητα που δε θα τολμησουν να σε αγγιξουν επειδη εισαι εσυ, το σημειο αναφορας απο το οποιο περιστρεφεται ολοκληρο το γνωστο και αγνωστο συμπαν. Για του λογου το αληθες τσεκαρετε τον εαυτο σας οταν γιολαρει μεθυσμενος. Ακομα καλυτερα βρειτε τροπο να επικοινωνησετε με τον Peter Sutcliffe. Εστω στειλτε ενα mail στους Sutcliffe Jugend και ρωτηστε για ποιο ακριβως λογο κυκλοφορησαν το Pursuit Of Pleasure μολις 3 μηνες μετα το With Extreme Prejudice και ουσιαστικα το εθαψαν μονοι τους.
 Ο δισκος φαινεται να προερχεται απο τα ιδια sessions με τη δισκαρα της Cold Spring, μονο που εδω οι διαρκειες των κομματιων ειναι πιο μαζεμενες. Μοναδικη εξαιρεση αποτελει το 14λεπτο Shy, ενα επος που κλιμακωνεται σιγα-σιγα απο 'τυπικη-εισαγωγη-σε-power-electronics-album' σε ενα πολυεπιπεδο μπαχαλο που ακους και θελεις να παρεις στο λαιμο σου καμμια 20αρια αθωους. Δε θα το κανεις ομως. Υπαρχουν επιπτωσεις και θα σε αγγιξουν. Ακριβως επειδη εισαι εσυ.

Pursuit Of Pleasure LP (4iB Records - 2012)

03 August 2014

Climax Denial - The Absolute Bottom

 Ξερω απο τωρα πως θα εξελιχθει η σημερινη μερα. Γνωριζω καθε στιγμη του προγραμματος. Καμμια αποκλιση. Χωρις να περιμενω απολυτως καμμια εκπληξη. Δε κανω κατι για να το αλλαξω αυτο, εστω να παω απο αλλο δρομο η να αργησω κανα πενταλεπτο για να δω τι θα συμβει. Επιμενω να δινω ευκαιρια στο συμπαν μηπως τυχον ξεφυγει απο τη διεστραμμενη ρουτινα του. 
 Αν γινει κατι, θα ειναι αμελητεο και περαστικο. Οπως ο τυπος με τον τεραστιο σκυλο που συνανταω στο δρομο ακριβως την ιδια ωρα καθε γαμημενη μερα εξω απο την εκκλησια. Μαλλον κι αυτος θα σκεφτεται το ιδιο για μενα. Θα κραταει μια σακουλα απο σουπερ μαρκετ και θα φοραει ενα πλαστικο γαντι. Λιγο πιο κατω θα καθεται η γρια που ζηταει χρηματα απο ολους εκτος απο μενα. Σχεδον παρακαλαω να μου ζητησει για να ξυπνησω απο το deja vu. Μολις φτασω στο περιπτερο, θα σταματησω να παρω τσιγαρα και ο περιπτερας θα μιλαει στο τηλεφωνο. Θα καλημερισω απο κεκτημενη ταχυτητα, δε θα απαντησει και θα βρισω απο μεσα μου το σπιτακι του οταν γυρισει να πιασει το πακετο. Οπου να 'ναι, φτανω στο σημειο που ο ηλιος γινεται πολυ ενοχλητικος και θα μετανιωσω που δε φορεσα γυαλια, αλλα εξακολουθω να μη τα παιρνω μαζι μου. 
 Απο τη στιγμη που θα περασω το δρομο, οι συνειδητες κινησεις σταματουν. Αυτοματος πιλοτος. Συγκεκριμενες κινησεις, χειρονομιες, τυπικα χαμογελα, προκατ κουβεντες με τις οποιες απορω αν προερχονται απο μενα η απο ενα αλλο αχωνευτο πλασμα που μιμουμαι χωρις να το θελω. Δε δινω καν χρονο στον εαυτο μου να σκεφτει. Αρνουμαι πεισματικα. Περιφερομαι ασκοπα στη πιο αδιαφορη Μερα της Μαρμοτας που θα μπορουσα να διαλεξω. The Absolute Bottom. 

The Absolute Bottom CS (Husk Records - 2008)

29 July 2014

Mount Vernon Arts Lab - The Séance at Hobs Lane

Ένα από τα πράγματα που θέλω εδώ και χρόνια να κάνω είναι να μαζέψω σε μια λίστα όλους τους δίσκους που κυκλοφόρησαν ποτέ οι εκάστοτε συνεργάτες των John Balance και Peter Christopherson. Ιδέα δεν έχω τι θα συμβεί μετά, ένα υποτυπώδες wordpad έχει ξεκινήσει, οι ρυθμοί είναι αργοί, οι συμμετέχοντες αυξάνονται, ο ήλιος μου τηγανίζει την ψυχή και εγώ μισώ το καλοκαίρι, τα κουνούπια και τον Ιησού.

Ο Drew Mulholland δε συμμετείχε ποτέ στους Coil μεν, αλλά ο λόγος που μπαίνει στη λίστα είναι ένας, πως έχει δηλαδή έχει δίσκο με τη λέξη Musick στον τίτλο, και μάλιστα στην Eskaton. Το όνομα του πρότζεκτ είναι Mount Vernon Astral Temple, αντιαθλητικό, δύο βολές και η μπάλα δική μας. Στην παρούσα δημοσίευση ασχολούμαι με τους Mount Vernon Arts Lab, παλαιότερο και σαφώς μουσικότερο σχήμα από τους Astral Temple. Και συγκεκριμένα με τον δεύτερο -και τελευταίο- δίσκο τους The Séance at Hobs Lane. Είναι γεγονός πως όλοι οι συμμετέχοντες της λίστας, όλοι, ο Stephen Thrower, o Ossian Brown, ο Drew McDowall και όποιος άλλος σκεφτείτε, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό, έχουν σπουδάσει το Astral Disaster, έχουν μυηθεί στη δική του αφαιρετική λογική, έχουν προσπαθήσει να γράψουν τη δική τους μουσική μέσα από το πρίσμα του, τα έχουν καταφέρει ιδιαιτέρως καλά, ξέρουν να συνεννοούνται με αυτή τη γλώσσα, όλα είναι εκλεκτά, η απουσία των Coil δε θα καλυφθεί ποτέ (των ποτών), αλλά τουλάχιστον έχουμε δεκαπέντε δίσκους να ασχολούμαστε τα κωλοκαλοκαίρια. Το The Séance at Hobs Lane το αγαπώ παράφορα γιατί πάει ένα βήμα παραπέρα, καθώς ξεκινάει από τα σημεία που βαράνε προσοχή στον πυρήνα, οι ίδιοι οι Coil συμμετέχουν με remix άλλωστε, και ανάμεσα στα drone σημεία, τα beats (μην πιστέψετε λέξη από τις leftfield/glitch περιγραφές που κυκλοφορούν), και τα περιστασιακά του μινιμάλ απωθημένα, καταλήγει στο δεκατετράλεπτο free jazz κλείσιμο μετά ηλεκτρονικής συνοδείας του Percy Toplis, ένα κλείσιμο που σε κάνει να ψάχνεις τον Mats Gustaffson στους guests, εμένα με έκανε δηλαδή, και αν σας άρεσε ο δίσκος που έφτιαξε ο Nils Petter Molvaer με τον Moritz von Oswald, εδώ θα βρείτε κάτι εξαιρετικά παραπλήσιο. Ειδικά δε αν είστε σε καλοκαιρινή Fire Orchestra φάση, δε μπορώ να σκεφτώ κάτι πιο ταιριαστό. Το The Séance at Hobs Lane κυκλοφόρησε το 2001. Έξι χρόνια αργότερα το ξανάβγαλε η Ghost Box. Ένας λόγος να τη συμπαθώ παραπάνω. 


(Via Satellite - 2001)

20 July 2014

The Rita - Ballet Feet Positions

 Για τους περισσοτερους εκει εξω, το μπαλετο αποτελει ενα χαριτωμενο αλλα αδιαφορο θεαμα και στη συλλογικη συνειδηση εχει τοποθετηθει διπλα στην εκμαθηση γαλλικων και πιανου σαν το μοντελο σωστης ανατροφης του προηγουμενου αιωνα. Στα ματια του Sam McKinley, ειναι μια υπερανθρωπη ασκηση πειθαρχιας που απαιτει απο τις επιδοξες μπαλαρινες αυτοκυριαρχια και επιπονες σωματικες τροποποιησεις. 
 Η πρωτη υλη του Ballet Feet Positions ειναι επιτοπιες ηχογραφησεις της αγνωστης σε μενα χορευτριας Kelly Davis επι το εργον. O McKinley εδεσε μικροφωνα επαφης στα ποδια της για να συλλαβει και το παραμικρο θορυβο και μετα επεξεργαστηκε ζωντανα τον ηχο της καθε position σε ενα χαος απο κλινικες σιωπες και εκκωφαντικο οχετο. Το αποτελεσμα δειχνει πως ο Rita δεν ειναι μονο ο ιδρυτης του HNW, αλλα και αυτος που με καθε κυκλοφορια του παει τη φαση ενα βημα μπροστα. Ευχομαι οι υπολοιποι να μπορουν να τον ακολουθησουν. 

Y.Γ. Εδω ευχαριστουμε πολυ τη MoLLy που ξετρυπωσε το link απο τα αδυτα του διαδικτυου και το μοιραστηκε μαζι μας!

Ballet Feet Positions CD
(Old Europa Cafe / Elettronica Radicale Edizioni - 2014)

29 June 2014

Jandek - The Song Of Morgan

 Τα box sets κλασσικης μουσικης φημιζονται για τον ογκο τους, επομενως οταν ο Jandek goes classical, τα 9 cd τα 'χουμε στο ρελαντι. Σε αλλες περιπτωσεις δε θα ασχολιομουν καν η αν το εκανα θα εβριζα το δημιουργο για ματαιοδοξια, μηδαμινη αυτοκριτικη η εστω για ελλειψη editing. Οταν ομως ο Jandek ξυπναει με το ζορι ενα πρωι και θελει να κυκλοφορησει τα 'Νυχτερινα' του, ποιος ειμαι εγω που θα τον σταματησω.
 Το The Song Of Morgan χωριζεται σε 9 Nocturnes συνολικης διαρκειας 8.5 ωρων βαρεας και ανθυγιεινης ακροασης. Δεν προλαβα να το κανω ακομα στον εαυτο μου, αλλα δωστε μου λιγο χρονο, ξυπνησα πριν κανα διωρο. Το κλιμα του ειναι σαφως αμηχανο και παγωμενο, καπως ηδονοβλεπτικο -εφοσον φανταστουμε τον κυριο Smith κλειδαμπαρωμενο σε ενα αδειο δωματιο πανω απο ενα μυστηριωδως κουρδισμενο πιανο- και αμιγως wtf αφου διαπιστωνουμε πως αυτη ειναι η μοναδικη φορα που ο συγκεκριμενος ανθρωπος κανει εμμεση αναφορα στο εργο αλλου καλλιτεχνη. Δε περιμενα πως θα εβλεπα το ονομα του Jandek διπλα στο ονομα του Chopin στην ιδια προταση, ποσο μαλλον αυτη η προταση να γραφτει απο μενα. May he never tune his piano ρε καριολη.

The Song Of Morgan 9xCD (Corwood Industries - 2013)

20 June 2014

White Hospital - Holocaust

 Ηταν μια βρωμικη δουλεια αλλα καποιος επρεπε να τη κανει, οποτε τα καλα παιδακια της Steinklang Industries ανελαβαν την επανακυκλοφορια του Holocaust. Το μοναδικο album των Ιαπωνων White Hospital απο το 1984 καταφερε να χαραχτει στη συλλογικη μνημη των industrial συλλεκτων παρα τις ταπεινες 300 original κοπιες και τα 60αρικα που κοστιζει, μονο και μονο για τη παραδοξη διασταυρωση του ηχου των πρωιμων SPK με τα tapes των Third Door From The Left. Στο μεσοδιαστημα παιζουν καποιες εντελως ιδιοσυγκρασιακες power electronics προσπαθειες, tribal νταουλια που στοιχηματιζω το νεφρο μου πως οταν τα πρωτακουσε ο Yamatsuka Eye εσκασε πονηρο χαμογελο, ενω η χαρακτηριστικη ιαπωνιλα εκφραζεται τις στιγμες που κανουν αυτο που εκαναν πιο ολοκληρωμενα οι Karuna Khyal ενα χρονο μετα.  
 Οταν διαλυθηκαν (προφανως απο υπερβολικη δοση γαματοσυνης) ο Τοmo Kuwahara εφτιαξε τους Vasilisk και ο Jun Konagaya συνεχισε ως Grim. Στηριζουμε και αγαπαμε Grim. Καρδουλες.

Holocaust CD/LP (Steinklang Industries - 2014)

12 June 2014

An Innocent Young Throat-Cutter - Raya And Sekina

 Σε ενα ιδανικο κοσμο, το HNW θα ειχε αναγνωριστει παγκοσμιως για τις θεραπευτικες του ιδιοτητες. Θα ακουγονταν MIDI διασκευες Vomir σε πολυτελη ασανσερ, αεροδρομια, στασεις μετρο και σε διαμερισματα που διακοσμηθηκαν συμφωνα με το feng shui, ενω το μουσικο θεμα των Windows 95 θα ειχε αναλαβει ο Richard Ramirez. Δεν αστειευομαι καθολου. Οσο πιο πολυ ξυνω την επιφανεια της υποθεσης Harsh Noise Wall, τοσο πιο πολυ πιστευω πως αποτελει ενα αντεστραμμενο ambient, ενα αντιμουσικο χαλι που λειτουργει συμφωνα με τη προσοχη του ακροατη, που ειτε ζηταει κατι αδιαφορο να παιζει στο background, ειτε γουσταρει πληρη αισθητηριακο αποκλεισμο με σβηστα φωτα και ακουστικα.
 Δοκιμασα το Raya And Sekina και στις δυο περιπτωσεις. Με πληρη προσοχη λειτουργησε καταπραυντικα. Η τραχεια επιφανεια του ειναι απιστευτα υπνωτιστικη και μετα απο μια δυσκολη μερα με εφερε σε ισορροπια. Δουλευει εξισου καλα και χωρις τη παραμικρη προσοχη, με πρωινο καφε σε μετρια ενταση. Ολα αυτα ακουγονται πολυ new age και σε αλλες περιπτωσεις θα ειχα βγαλει καντηλες, αλλα τωρα οχι μονο το χρειαζομαι αλλα παρακαλαω δημοσια τoν Ramirez να διασκευασει ολοκληρο το Music For Airports.

Raya And Sekina 2xCS (Deadline Recordings - 2014)

05 June 2014

Corrupted Delights - Birthday Mode: On

 Αυριο το λικνο του πολιτισμου, ο φαρος της γνωσης, ο λογος υπαρξης σας, το νοημα της ιδιας σας της ζωης που λεγεται Corrupted Delights φτανει αισιως στο τεταρτο χρονο ζωης του. Φυσικα αυτο δε θα συνεβαινε ποτε χωρις τον Kiwiknorr -τον μοναδικο ανθρωπο που θα μπορουσα να εμπιστευτω για να γινει συνεταιρος εδω μεσα-  και τη πολυτιμη συμβολη του τη τελευταια χρονια, η οποια νεκραναστησε το blog. 
 Τωρα ερχεται η ωρα που θα ευχηθω παγκοσμια ειρηνη, θα αγκαλιασω το βραβειο χαμογελωντας αστραφτερα και θα το αφιερωσω σε ολους εσας εκει εξω, τους δισεκατομμυρια θαυμαστες που μας πνιγετε απο επισκεψιμοτητα και καλα λογια. Ειστε αξιοι της μοιρας σας. Παθαινετε αυτο που σας αξιζει. Τωρα οσον αφορα τους haters, δυστυχως δεν υπαρχουν πολλοι, οι καλοι εχουν εξαφανιστει οποτε καντε κατι γι' αυτο, βαριεμαι χωρις μαλακισμενα mails και comments. Party hard λοιπον.

31 May 2014

Muslimgauze - A Putrid Oasis

  Ο Bryn Jones ειχε κηρυξει Jihad στους απιστους οταν ακομα ο Fernow προσπερνουσε βιαστικα το CNN ψαχνοντας το Nickelodeon. Γι' αυτο, η Vinyl-On-Demand προσπαθωντας να φερει λιγη δικαιοσυνη σε αυτο το κοσμο, ανελαβε να ξεθαψει ακυκλοφορητο υλικο απο τη Σαχαρα της δισκογραφιας του Muslimgauze και να το συσκευασει σε ενα απο τα πιο ποθητα αντικειμενα του '14. Και μονο στη θεα αυτου του box, προκαλειται αυτοματος πριαπισμος και υπερεκκριση σαλιου, οποτε η ωριαια συλλογη που συμπεριλαμβανεται μεσα στο κουτι θα κατευνασει για λιγο τα πνευματα.  
 Ουσιαστικα το A Putrid Oasis ειναι ενα sampler του μουσικου ευρους του μακαριτη μεσα σε ενα πολυ συγκεκριμενο και συνειδητοποιημενο πλαισιο χoντροκομμενων edits, ωμων beats και ανατολιτικων samples που προφανως επηρρεασαν τα τρεχοντα νταμπα-ντουμπα (απο Shackleton μεχρι Vatican Shadow και ουτω καθεξης) αλλα και σχολιασαν την αραβοφοβια και την εξωτερικη πολιτικη των δυτικων. Ειθε ο Αλλαχ να του δινει παρθενες σε ολη την αιωνιοτητα. 

A Putrid Oasis CD (Vinyl-On-Demand/Soleilmoon - 2014)

29 May 2014

Puce Mary - The Great Panic

 O -τηρουμενων των αναλογιων- μεγαλος πανικος που γινεται γυρω απο το ονομα της Puce Mary εχει λογο υπαρξης, αλλα δε θα τον διαπιστωσετε στο Great Panic. Αν θελετε κατι τετοιο, θα σας παραπεμψω στο περσινο Success που ουσιαστικα εφηυρε το NWOEPE στο μυαλο μου, αλλα ευτυχως καταλαβα γρηφορα πως σκεφτομαι μαλακιες και πως τα ευρωπαικα power electronics δε χρειαζονται κανενα new wave.  Αυτη τη φορα η Δανη Frederikke Hoffmeier προτιμαει την υπουλη industrial προσεγγιση των Nullification και του Richard Ramirez στο παραγνωρισμενο project του, Flesh Puppets με επιτηδευμενα old school ηχο και μολις 2% λιπαρα. Η δευτερη πλευρα της κασετας μου φανηκε πολυ πιο ενδιαφερουσα με καποια Con-Domικα φωνητικα, χωρις ομως να τρελαθω και να πρηξω τον Kiwiknorr πως τη θελω. Για παμε παρακατω.

The Great Panic CS (Freak Animal - 2014)

24 May 2014

The Brian Jonestown Massacre - Revelation

 Το demo του Revelation εχει διαρρευσει στο youtube απο τον Ιανουαριο αλλα αρνηθηκα πεισματικα να το ακουσω. Ηθελα να αποκτησω αποψη απο την ολοκληρωμενη μορφη του. Οποτε η προχθεσινη επισημη κυκλοφορια του σημαινει μονο ενα πραμα. Γιουπι. 
Λοιπον βρισκομαι ηδη στο ενατο track και μπορω να πω πως η πενταμηνη υπομονη μου ανταμειβεται. Ο Anton φαινεται πως πλεον δεν αντιγραφει τους ηρωες του αλλα εχει φτασει στο σημειο να αντιγραφει τον ιδιο του τον εαυτο. Ποσο ΓΑΜΗΜΕΝΑ ROCK'N'ROLL ειναι αυτο. Αφορητα. Τοσο που οταν ερθει τον Ιουλιο για live θα ηθελα οχι μονο να πλακωθει στα κλωτσιδια επι σκηνης με τα μελη της μπαντας αλλα να παιξει και λιγο. Οχι τοσο ομως ωστε να ξενερωσω. 
 Aν και o δισκος ειναι επιεικως αλλα αντι αλλων, διατηρει μια συνοχη. Οποτε διπλα σε φλαουτοψυχεδελειες και reverb folk ξεπεταγματα, τοποθετουνται αγαρμπα ΥΜΝΟΙ που θυμιζουν εποχες Satanic Majesties Second Request αλλα και κομματια ξεπερασμενων μπλιμπλικιων και ψοφιου ανθυποtriphop που αν ακουγα καπου αλλου θα ειχα στειλει στο recycle bin με το καλημερα. Ομως οι Brian Jonestown Massacre εχουν ξεπερασει στο μυαλο μου το status μιας ακομα μπαντας και εχουν μπει στο απυροβλητο του οσο πιο σκατα ειναι, τοσο πιο πολυ μ' αρεσει. Με αυτο το σκεπτικο λοιπον, θα βαλω στο Revelation ενα 6. 

Revelation CD/LP (A Records - 2014)

22 May 2014

Aaron Dilloway - Medicine Stunts

 Ο Aaron Dilloway εφερε την ηλεκτρακουστικη μουσικη στο υπογειο του καθε dude που τη βγαζει στο καναπε αγκαλια με ενα bong και θελει να ακουσει κατι far out. Πριν το ντεμπουτο των Wolf Eyes στη Sub Pop, η παραπανω εικονα ηταν τουλαχιστον ανηκουστη. Τωρα πλεον ειναι η καθημερινοτητα του αμερικανικου κασετοunderground.
 Απο τοτε, η μπαντα συνεχιζει τη πορεια της (παρα την αυτοσαρκαστικη δηλωση του John Olson πως το noise πεθανε) διατηρωντας τον Dilloway ως περιστασιακο συνεργατη, ενω ο ιδιος ακολουθει τη solo καριερα που αγαπαμε και εμπιστευομαστε οταν θελουμε να κανουμε shut down στο κεφαλι μας. Καπως ετσι ακουγεται και το Medicine Stunts. Σα τις τελευταιες μπερδεμενες σκεψεις λιγο πριν τον υπνο. Ο Dilloway ξεκολλαει υπομονετικα τα υπολειμματα τους απο το κρανιο με amplified μυστρι. Η νοοτροπια του μισαωρου track δεν βρισκεται και τοσο μακρια απο το Air Supply των Lambkin/Lescalleet, αν εξαιρεσουμε βεβαια τη διακριτικοτητα των παραπανω και την αντικαταστησουμε με μια θολη, χοντροκομμενη κασετιλα. Far out maaaaan.

Medicine Stunts CS (Lal Lal Lal - 2014)

17 May 2014

Bizarre Uproar - Vihameditaatio

 Οσο η πιτσιρικαρια γοητευεται και ρομαντικοποιει την υποτιθεμενα επικειμενη ελευση του Τελους, οι Μεγαλοι Καλλιτεχνες εμπνεονται απο τη πιθανοτητα του να μη τελειωσει τιποτα. Ποτε. Η πορεια ειναι προκαθορισμενη, οπως ηταν και προκαθορισμενη η εξελιξη του Bizarre Uproar απο υπολογισιμη power electronics δυναμη σε κατι πολυ μεγαλυτερο απο το αθροισμα των μερων του.
 Ψηγματα της μεταμορφωσης κυοφορουνταν στο περσινο Perverse Bizarre Humiliation καθως και στο αριστουργηματικο Lily The Flesh που ξεκαθαρισαν τον ηχητικο κορεσμο των προηγουμενων δισκων σε κατι πιο αδειο αλλα σαφως πιο απειλητικο. H διαδικασια ολοκληρωθηκε επιτυχως στο Vihameditaatio. Ο Markkula πλεον διοχετευει το μισος του προς μια κατευθυνση που παραπεμπει περισσοτερο σε αξιονιστικο δρωμενο παρα σε μια ακομα harsh αλητεια. 
 Οι εκπληξεις ξεκινουν απο το πρωτο κομματι. Επι 21 λεπτα παρακολουθουμε την αποσυνθεση ενος sludgeοειδους riff σε ενα πνιγηρο μπουγιο απο παραμορφωση. Η ατμοσφαιρα βαραινει αφορητα στο δευτερο track με τη σχεδον κινηματογραφικη του αρρωστια. Τελετουργικα τυμπανα, ηχοι απο αλυσιδες, ουρλιαχτα απο το πουθενα, βομβοι μπασου. Aπο εκει και περα τα πραγματα αδειαζουν. To album χανεται σε ενα ενορχηστρωμενο τιποτα και χωρις να το επιδιωκει με κανει να λεω με τη πρωτη ευκαιρια στον οποιοδηποτε 'Δισκος της Χρονιας'. Δε θα τελειωσει τιποτα. Δεν ειμαστε τοσο τυχεροι. Ας το γιορτασουμε.

Υ.Γ To παρακατω link παραπεμπει στο πολυαγαπημενο Harsh Noise Wall Kitty που ειχε την ευγενικη καλοσυνη να μοιραστει αυτο το Επος. 

Vihameditaation CD (Filth & Violence - 2014)

01 May 2014

Concrete Cookie & The Maggot Farmer - Mondegreen



Αρχικά όλο αυτό δεν πρόκειται για ενιαίο όνομα, αλλά την κοινή μουσική σύμπραξη των ιδιοκτητών της Mash Up Soundsystem. Της Concrete Cookie και του Maggot Farmer δηλαδή. Πολωνή αρχιτέκτων και αμερικάνος dj, αν δεν απατώμαι, που γύρισαν στα 90's όλα τα clubs της Ευρώπης και μετακόμισαν τέλος στο Los Angeles. Η εταιρία τους πρόκειται για μια πολιτική techno κολεκτίβα που βγάζει 12" των Duran Duran Duran και διοργανώνει gabber parties με όνομα Kläng Kläng. Οι ήχοι λικνίζονται από την πιο γλυκιά idm γλύκα ως την (ακόμα) πιο γλυκιά breakcore υστερία. Ωραία 12" στην Ευρώπη των £7.99, παρτάρες, Ελ Έι. Μπορώ να φανταστώ πως έχει ξαναγίνει και θα ξαναγίνει. Άλλωστε κάπου πρέπει να βγάλει τα 12" του και ο Pig Destroyer Destroyer.

To Mondegreen είναι ο μοναδικός δίσκος που ηχογράφησαν μαζί και όπως ίσως κάνει φανερό η πρώτη παράγραφος, ουδεμία σχέση έχει με τα παραπάνω. Βλέπεις το εξώφυλλο, λες "θα κάνει summon τον Biosphere", σε ξεγελά πως πρόκειται για ηλεκτρονικό album ξεκινώντας με μερικά "παγωμένα techno beats" στον lo-fi ambient όλεθρο που ξεκινά, παίρνει το γάντι και βάζει λίγο θόρυβο, λίγο αμπστράκτ, λίγο θαλασσά, λίγο field recordings, (πολύ) λίγη μελωδία, και σε πενήντα λεπτά έχεις τον τέταρτο δίσκο εκείνης της σειράς των Alberich, Lussuria και Stillbirth που έβγαλε η Hospital το 2011. Μόνο που βγήκε τρία χρόνια νωρίτερα σε κάποια Force of Nature, και αντί για βινύλιο των πενήντα ευρώ είναι cd των πέντε. Και το προτιμώ έτσι. Αυτό, καθώς και κάθε άλλο Mondegreen του κόσμου αυτού.

Mondergreen CD (force of nature - 2008)

30 April 2014

Clay Rendering - Waters Above The Firmament

 Μετα την αποχωρηση του απο το μπαχαλο των Wolf Eyes, o Mike Connelly δεν ηρεμησε στο ελαχιστο. Αναβιωσε τους Hair Police, ξεκαυλωσε με τους Mitochondrial DNA και προσφατα αποφασισε πως ο κοσμος θα ηταν λιγο χειροτερος χωρις τους Clay Rendering, το project που διατηρει με τη συζυγο του Tara το τελευταιο εξαμηνο. Στο πρωτο τους EP δε με εψησαν καθολου. Ηταν ενα ανεμπνευστο μια απ' ολα χωρις να ξεχωριζει κατι. Στο Waters Above The Firmament ομως ανεβηκαν level. Toυλαχιστον σε μενα. 
 Κυριαρχο στοιχειο των τεσσαρων κομματιων ειναι η μελαγχολια που ειτε εκφραζεται μεσω μιας μπασταρδης αντιληψης περι shoegaze και dreampop, ειτε απο τα διακριτικα dark ambient και doom-ιζοντα κλεισιματα του ματιου, θυμιζοντας στιγμες απο Yellow Swans στο At All Ends, Robedoor στο Shapeshifter Slave μεχρι και το Pygmalion των Slowdive. Ειναι πολυ πιθανον σε εσας να θυμιζει εντελως αλλα πραγματα, αλλα μαλλον εκει βασιζεται η ομορφια του. Ειναι ενα μουντο μουσικο rorschach test.

Waters Above The Firmament 12" (Hospital Productions - 2014)

05 April 2014

Pete Swanson - Life Under The Art Flag

 O Man με το περισσοτερο Potential στο ολο techno/noise σκηνικο εκδηλωνει ζωντανα το Pro Style του σε γνωστα clubs της Νεας Υορκης και του Αμστερνταμ. Το Life Under The Art Flag πεφτει σε K-Hole απο τα πρωτα κιολας λεπτα του χωρις να σταματησει στιγμη να οργαζεται τα πιο επιληπτικα beats στη δισκογραφια του Pete Swanson. Οταν επεμενε πως 'he doesn't rock at all' νομιζα πως ειρωνευοταν, γιατι στα αυτια μου ολο αυτο το κοπανημα εχει rock'n'roll καταγωγη. Τελικα ο τυπος ειναι ειλικρινεστατος. Το δομημενο χαος του προερχεται απο μια ευφανταστη παρανοηση της χορευτικης μουσικης. Αυτη δεν ειναι ουτε η πρωτη και φυσικα ουτε και η τελευταια φορα που κανω λαθος. Ευτυχως ο Swanson ειναι αψογος.

Life Under The Art Flag CS (Self Released - 2014)

03 April 2014

Death Pact International - Australian Units

 Death Pact International: περισσοτερο ενα brand name ρευστης συνθεσης παρα ενα project με σταθερα μελη. Στο παρελθον κατω απο την ομπρελα του εχουν φιλοξενηθει oι Grey Wolves, o Con-Dom, o Marco Deplano (Wertham/Caligula031) και οι Vidma Obmana. Για το τρομοκρατικο μανιφεστο του Australian Units μαζευτηκαν μερικοι γνωστοι/αγνωστοι απο down under οπως ο Streicher, o Isomer, o Bonsai Kitten και ο Ebola Disco (που το discogs περιγραφει ως 'Feraliminal Lycanthropic Disco influenced by SPK and Donna Summer' οποτε ειναι αναγκη να βρω αμεσα δισκογραφια).
 Ολα τα παραπανω μπορειτε να τα βρειτε και μονοι σας με ενα γρηγορο γκουγκλαρισμα. Αυτο ομως που δε θα βρειτε τριγυρω ειναι τη γνωμη μου. Γι' αυτην ερχεστε εδω παραδεχτειτε το, δεν ειναι ντροπη. Το cd ειναι σκετο μισος προς καθε κατευθυνση χωρις να κρυβεται πισω απο το δαχτυλο του. Λογω της πολυκοσμιας, ειναι φυσικο να παιζουν επιρροες απο ολο το φασμα του industrial και των power electronics χωρις ομως το album να χανει τη συνοχη και τη καυλα του. Θα ακουσετε απο κομπρεσαρισμενη καφριλα τυπου Brethren και ιλιγγιωδες cut-up harsh αλα Sickness (στη κομματαρα Wall Of Spiders) μεχρι στιγμες που μου θυμισαν το Nobody's Ugly των Consumer Electronics. Αν εχετε νευρα, θα ταυτιστειτε. Δοκιμασμενα.

Australian Units CD (L. White Records - 2014)
(The link has been removed)

29 March 2014

Jandek - Glasgow Sunday

  Το θρυλικο ερωτημα που τεθηκε στο High Fidelity για το αν καποιος ειναι δυστυχισμενος επειδη ακουει pop μουσικη η ακουει pop μουσικη επειδη ειναι ηδη δυστυχισμενος, πρεπει να παραφραστει για τις αναγκες αυτης της αναρτησης. Οχι πως θα αλλαξει κατι στο συμπερασμα. Απλα αδυνατω να φανταστω ενα ανθρωπο να αγγιζει εστω και επιδερμικα το χαος της δισκογραφιας του Jandek, ενω ειναι παραλληλα χορηγος θετικης ενεργειας. Και για να μιλησουμε με αναλογιες High Fidelity, o Rob ειναι φτιαγμενος για Jandek. Ο Ian με τιποτα.
 Το Glasgow Sunday θεωρειται ντοκουμεντο επειδη αποτυπωνει το πρωτο live του 'εκπροσωπου της Corwood Industries' EVER, ο οποιος πλαισιωνεται απο το Richard Youngs στο μπασο και τον Alex Neilson στα τυμπανα. Παρα τη βαρυτητα των στιχων, το κυκλωτικο παιξιμο της μπαντας και τη μιρλα στη φωνη, το κοινο ακουγεται να περναει υπεροχα. Σφυριγματα και χειροκροτηματα φαση, οχι απλες ευγενειες. Και καπου εδω ξαναθυμιζω το παραφρασμενο ερωτημα του Hornby και αναρωτιεμαι: Tι σκατα ρε. Mονο εγω πεφτω?

Glasgow Sunday CD (Corwood Industries - 2005)

27 March 2014

Jandek - Six And Six

 Για να αποδωθει γραπτα η μιζερια του Jandek, δυστυχως το εκαστοτε κειμενο πρεπει να πνιγει απο τα κλισε που ακολουθουν καθε review του καλλιτεχνη περι ατονικων blues, μονομανους οραματος και αυστηρα ιδιοσυγκρασιακης τραγουδοποιιας εδω και 36 χρονια.  Ποσο μαλλον οταν αναφερομαστε στο Six And Six, την επιτομη της πρωτης περιοδου της πιο cult 'δημοσιας' φιγουρας μετα τον J.D. Salinger.
 Ακουγοντας το σημερα, πιο ψυχραιμα, μακρια απο τη μεχρι προτινος αφανεια του Jandek απο το προσωπο της γης, καταλαβαινεις γιατι αγνοηθηκε εγκληματικα στην εποχη του. Ενας κατατονικος που μουρμουριζει μονοτονα στιχους που υμνουν/καταριουνται την ελλειψη σεροτονινης, με τη συνοδεια μιας ακραια ξεκουρδιστης κιθαρας δεν αφορα κανενα. Σε οποιαδηποτε εποχη. Επρεπε να μεσολαβησουν οι βλαμμενοι κυνηγοι obscurities, οι συνωμοσιολογοι και το συναφι του Byron Coley για να δημιουργηθει ενα υποτυπωδες ακροατηριο.
 Απο τοτε, ο Jandek βγηκε απο το καβουκι του, κανει εμφανισεις διπλα σε βαρβατα ονοματα, γενναει δισκους με το ρυθμο του Merzbow αλλα ακομα και αν δωσει συνεντευξη στη New York Times υπο την επηρρεια E, θα εξακολουθει να ειναι η προσωποποιηση του απυθμενου Πατου. Μερικα κλισε ειναι αδυνατον να αποφευχθουν.

Six And Six LP (Corwood Industries - 1981)

15 March 2014

Fushitsusha - まだ温かいうちの この今に 全ての謎を 注ぎ込んでしまおう

  Εκει που οι συνεργασιες του Keiji Haino με Ambarchi/O'Rourke/O'Malley ειχαν σαφεις αναφορες στα δυο πρωτα θρυλικα albums των Fushitsusha, οι ιδιοι οι Fushitsusha γυρισαν πλατη στο παρελθον τους απο τη στιγμη που επανασυνδεθηκαν, εστω και με διαφορετικα μελη. Πλεον το group ασχολειται με ενα αγχωτικο, νευρασθενικο αλλα αριστα υπολογισμενο ηχο που φαινεται να χρωσταει πιο πολλα στους Mars παρα στο PSFικο συμπαν. Αυτη τη μεταβαση γινεται πολυ προφανης στο 'Κιτρινο' δισκο, που θα τον λεω απο δω και περα ετσι, επειδη το copy-paste μιας προτασης ιαπωνικων ιδεογραμματων γινεται κουραστικο. 
 To cd ανοιγει τελετουργικα, σαν Ruins στο 1/4 της ταχυτητας τους, με το Haino να στριγγλιζει ακαταληπτα λες και εχει εισπνευσει ηλιο. Μετα το δευτερο κομματι, τα πραγματα αρχιζουν να σπανε με πληρη επιτυχια καθως η μπαντα τρομαζει ακομα και τη Magic Band σε επιπεδο τεχνικης. Οσο ο ακροατης προσπαθει να χωνεψει τι συμβαινει, οι διαθεσεις αλλαζουν με παθολογικο ρυθμο για να καταληξουμε στην ανατριχιλα του τελευταιου track που ενωνει το Nijiumu με το σημερα.  

まだ温かいうちの この今に 全ての謎を 注ぎ込んでしまおう CD (Heartfast - 2013)

12 March 2014

Pan Sonic - Oksastus

 Οι ανθρωποι που εχουν καταφερει να φερουν το θορυβο κοντα στην ηλεκτρονικη μουσικη (και οχι το αντιστροφο), τη sound art, το industrial, το μινιμαλισμο και καμμια ακομα δεκαρια -ισμους που σιχαινομαι, χωρις να με αηδιασουν με τη postοσυνη τους, ειναι μετρημενοι στα δαχτυλα του ενος χεριου. Στη θεση του μεσαιου βρισκονται οι Pan Sonic, που σε καθε δισκο τους φροντιζαν να μειωνουν τη ποσοτητα λιπαντικου. Στο Kesto, η σαδιστικη του διαρκεια σε συνδυασμο με τις σε σημεια ενοχλητικες συχνοτητες του και τις αφιερωσεις σε TG και Alvin Lucier, εκαναν ακομα και το πιο επιμονο/μαλακα ακροατη να πατησει stop και να το ριξει σε μουσικη μασατζιδικου. Στο Gravitoni, τα πραγματα ηταν σαφως πιο μαζεμενα χρονικα, αλλα η παραγωγαρα του σκοτωνε εντομα και ερπετα. 
 Φτανουμε αισιως στο 2014 και ενω το group ειχε ανακοινωσει τη διαλυση του πριν τεσσερα περιπου χρονια, ενα ουκρανικο label κυκλοφορησε στα μουλωχτα το Oksastus, μια ζωντανη εμφανιση των Pan Sonic στο Κιεβο λιγο πριν τα παρατησουν. Εδω δεν υπαρχει ιχνος λιπανσης. Η ωμοτητα του ηχου ειναι μνημειωδης. Ακομα και σε μεσαια ενταση, το δυναμικο ευρος ειναι τεραστιο, αλλα σε παρακαλαει να το βαλεις δυνατα. Δεν εχω προλαβει να το κανω. Αυριο το πρωι θα γινει Τριτος Παγκοσμιος, χωρις lube και μαλακιες.

Oksastus CD/2xLP (Kvitnu - 2014)

11 March 2014

Forza Albino - Black Dog

 Με γνωμονα το πολλα υποσχομενο βιογραφικο, τις κυκλοφοριες στη Posh Isolation, τα σωστα live στο youtube καθως και το proper στησιμο, ηταν φυσικο πως οι Δανοι Forza Albino αργα η γρηγορα θα κινουσαν τη περιεργεια της Freak Animal. Οπερ και εγενετο Black Dog, ενα μισαωρο ερωτικο γραμμα προς τον εκφυλισμο και την αρρωστια.
 Στο πρωτο track, το group δαγκωνει με το καλημερα. Φουλ αναλογιλα, samples απο το συμπαν του Peter Sotos, με ενα μαντραχαλο να ουρλιαζει HIV PROVIDER λες και ξυπναει με Pogrom και κοιμαται με Caligula031. Καλα περναει κι αυτος.
 Το δευτερο κομματι βασιζεται πανω σε μια λουπα που θα ορκιζομουν πως βγηκε απο το Physical Evidence του Non, αν απο πισω δεν επαιζαν ραδιοφωνικες παρεμβολες και κατι τελειωμενα φωνητικα που δε καταλαβαινω τι σκατα λενε, αλλα ειμαι σιγουρος πως δεν ευχονται και παγκοσμια ειρηνη. 
 Νο post/no core/no fun. Στηριζω.

Black Dog CS/LP (Freak Animal - 2014)

09 March 2014

Fushitsusha - 名前を つけないで ほしい 名前を つけて しまうと 全てで なくなって しまうから

 Τελευταιο album Fushitsusha. Τυγχανει να γνωριζω δυο-τρεις ανθρωπους εκει εξω που μολις δουν αυτη τη φραση θα παθουν ντουβρουτζα και θα σκαψουν το δισκο χωρις δευτερη κουβεντα. Υπαρχουν βεβαια και οι υπολοιποι δυο-τρεις επισκεπτες του blog που παραμενουν αδιαφοροι απεναντι στη περιπτωσαρα Keiji Haino. Οποτε παραταω τους πρωτους στην ησυχια τους και απευθυνομαι στους δευτερους. 
 Σας νιωθω. Αληθεια. Εχω σιχτιρισει δεκαδες φορες το Haino για τη παραγωγικοτητα του. 52 solo και 88 split και 91 ξερωγωτιαλλο καθε γαμημενο χρονο. Βαρεθηκα. ΑΛΛΑ η περιπτωση Fushitsusha ειναι εντελως αλλο κολπο. Εδω εχουμε μεθοδευμενο σαμποταρισμα της rock/roll φορμας απο τρεις ανθρωπους που ακουγονται σα να την αγαπουν τοσο που τη σιχαινονται. Τα μετρα ανασυντιθενται, οι μελωδιες καρυδωνονται, το μπασσο (που κατα ενα περιεργο τροπο μου θυμιζει Mick Karn) μπουρδουκλωνεται σε ενα γωνιωδη γριφο χωρις προφανη λυση. Χεστηκαμε για τις λυσεις. Ειναι υπερεκτιμημενες. 

07 March 2014

Minibus Pimps - Cloud to Ground


Ένας rock δίσκος με τη γνωστή παραγωγή μπόμπα, σαν το Death Defying Unicorn των Motorpsycho, μόνο χωρίς τους Motorpsycho, αυτό το πράγμα ακριβώς σημαίνει Minibus Pimps σε πρώτη ανάγνωση, ο δίσκος του John Paul Jones με τον Deathprod. Κάπου πρέπει να πέσει το βάρος της συνεργασίας, μια τίμια μοιρασιά είναι αυτή, η πιο αναμενόμενη ίσως, θα βγει ρε παιδιά και θα το ακούσουμε και θα δούμε. Κάποιος μου δίνει πριν τριάντα χρόνια το Treetop Drive και επιμένει να το ακούσω καλά. Αυτό που ξεκινάει από εκεί, και σταματάει στο Morals and Dogma, φέρνει τον Νορβηγό καλλιτέχνη σε μια κάποια απάτητη κορυφή της κηδειακής κλίμακας. Ο μαύρος θάνατος, που δεν περιγράφεται τόσο καλά ούτε στο μνημειώδες Svartedauen (The Black Death) του Lars Pedersen. Ο Deathprod δεν είναι ο συνηθισμένος πολύ ποιοτικός experimental artist με ολίγη από improv. Είναι ο πιο νεκρικός. Παραλείπεται το βιογραφικό σημείωμα γιατί δε θα χρησιμεύσει και πουθενά. Ο John Paul Jones είναι το μέλος των Led Zeppelin του οποίου συμπαθώ περισσότερο τη σόλο καριέρα, χωρίς να τη θαυμάζω υπέρμετρα, χωρίς να μνημονεύσω ποτέ τους Led Zeppelin σαν την πιο αγαπημένη μου κορυφαία στιγμή της rock στην ανάλογη συζήτηση σε κάποιο μέρος στα Εξάρχεια, όταν θα έχουν λιγοστέψει τα μαλλιά και τα θέματα συζήτησης

Έχω ακούσει το δίσκο ήδη τρεις φορές, και θα παίξει περίπου άλλες πέντε, γιατί διαρκεί κάτι λιγότερο από μισή ώρα. Και δεν είναι πως πρόκειται τελικά για τον δίσκο του Helge Sten με καλεσμένο -και μη ιδιαίτερα διακρίσιμο- τον John Paul Jones. Ούτε που οι πιο φωτεινές στιγμές του Cloud to Ground είναι σαν το Knive του Svarte Greiner. Είναι που περίμενα να ακούσω Them Crooked Vultures με ψαγμένη παραγωγή και εδώ και κάποια ώρα ακούω το γαμημένο νέο δίσκο του Deathprod και έχει μαυρίσει το μαύρο σύμπαν. Κόβει πόδια και δυναστεύει ψυχές. Να μην πάρει άλλα δέκα χρόνια, ευχαριστώ.

Cloud to Ground LP (SusannaSonata - 2014)

06 March 2014

V/A - Ten Jin

 Εχω ξεστομισει δεκαδες φορες τη φραση 'θελω ΤΩΡΑ ολοκληρο το καταλογο της Urashima' και θα την επαναλαμβανω κατα προτιμηση φωναχτα καθε φορα που ανακοινωνονται επικειμενες κυκλοφοριες. Ναι ρε. Τα θελω ολα τελικα. Ακομα και τα Alo Girl. 
 Στη κορυφη της λιστας προτεραιοτητων βρισκεται η συλλογη Ten Jin, η οποια συστηνει εξι ανερχομενα ιαπωνικα power electronics ονοματα με εξι ελευθερες αποδοσεις του 80ς ευρωπαικου ηχου. O/oι  Les Champs Magnetiques τον μπασταρδευουν με japanoise, o Mordant Karma βαζει ακανθινο στεφανι στο μαυσωλειο της Come Organisation, o Ultimastanza προσκυναει το Anal Perversions και ουτω καθεξης. 
 Δε βγαινουν καθε μερα τετοιοι δισκοι. Παλι καλα βεβαια γιατι δε θα ειχαμε ουτε για τσιγαρα. Αλλα τα θελω ολα γαμωτο. Ακομα και τα Alo Girl. 

P.S. A huge thanks to Noise Nightfall for the rip and all its trouble. I truly appreciate this man!

Ten Jin LP (Urashima - 2014)

02 March 2014

D. Edwards - Teenage Tapes

 Απο τη στιγμη που η Death Of Rave κυκλοφορησε δισκο Merzbow, λυθηκαν οι αμφιβολιες μου για το αν το label διαλεξε το ονομα του νοσταλγικα η χαιρεκακα. Ποσο μαλλον τωρα, που μεσα στο σαλο περι techno/no-techno επιλεγει να βγαλει ενα album που ακουγεται σα να κανεις shuffle στο media player library ενος φασαιου με γαματο μουσικο γουστο.
 Το ντεμπουτο του Delroy Edwards καταρχην εντυπωσιαζει με την εκλεκτικοτητα του. Μεσα σε μιση ωρα προλαβαινεις να ακουσεις ξεγανωτους minimal synth τενεκεδες, υπεροχα κακοηχογραφημενο ebm, ψευδο-power electronics ξεσπασματα, κοκκωδες νταμπα ντουμπα τυπου Ron Morelli, κατι σαν ηλεκτρονικο black metal (o Kiwiknorr παντως μου ειπε πως μοιαζει απιστευτα με το Electric Doom Synthesis των Beherit) και μερικα carpenterικα synths με μηδαμινο budget. Ολα αυτα μια χαρα, αλλα κατι αδιορατο μου τη σπαει στο Teenage Tapes. Μεχρι να εντοπισω αυτο το 'αλλα', θα συνεχισω να το λιωνω. 

Teenage Tapes LP (The Death Of Rave - 2014)

27 February 2014

Russell Haswell - 37 Minute Workout

 Ειτε ηχογραφει μυγες πανω απο κουφαρια φασιανων και εκρηξεις φιαλων προπανιου, ειτε παιζει στο Berghain, o Russell Haswell παραμενει TRVE. Θα ψησει μυαλα ακομα και τωρα που το cache του εχει ανεβει (η πολυ απλα, το cache του ανεβηκε γι' αυτο ακριβως το λογο). Οποτε το 37 Minute Workout συνεχιζει το τρυπανισμο κρανιων, ασχετα και αν κυκλοφορησε στο label του Powell και το δελτιο τυπου το παρουσιαζει σαν προωθημενο techno. Ας μη μιλησω καλυτερα.
 Το ψησιμο κυμαινεται απο rare σε well-done. Η πρωτη περιπτωση περιλαμβανει καταχρηση του clap σε ανισορροπα sequence και κατεστραμμενα beat που δε βγαζουν ακρη. H δευτερη ακουγεται σα τα πιθανα remix του Yasunao Tone στους Autechre του Draft 7.30. Οι δυο μολις ακροασεις που εκανα δε μου επετρεψαν να πιασω και πολλα, αλλα ειμαι σιγουρος πως θα λεω το ιδιο και μετα τις επομενες εικοσι. 

37 Minute Workout LP (Diagonal - 2014)

26 February 2014

Trepaneringsritualen - Martyrium

 Παρα τη πορεια της Σουηδιας στο death industrial, συνεχιζω να χρησιμοποιω τη φραση 'γιναμε Σουηδια' σε περιπτωσεις εκπολιτισμου καταστασεων που (κατ' εμε) χρηζουν διαφορετικης αντιμετωπισης. Ετσι, για καθε χωρισμενο ζευγαρι που διατηρει αηδιαστικα φιλικες σχεσεις, καπου εκει εξω ενα αθωο LP του Brighter Death Now καταστρεφεται, ενω για καθε προσκοπο που βοηθαει μια ανημπορη γιαγια να διασχισει το δρομο, καποιος θρηνει για το μεταφυσικο χαμο του Songs From The Massive Darkness των Megaptera απο τη δισκοθηκη του. 
 Το συμπαν βεβαια δε καθεται με σταυρωμενα χερια και εξομαλυνει τις ενοχλητικες γωνιες υγειας και ευτυχιας με το ηχητικο γυαλοχαρτο του Trepaneringsritualen. Στο Martyrium, o Thomas Ekelund δινει εμφαση στο συνθετικο 'ritualen' του ονοματος του για μια αλα Archon Satani μαυριλα. Οταν το ακουω νομιζω πως επαναφερω καπως τη κοσμικη ισορροπια. Καντε το ιδιο. Πειτε οχι στα καλως κειμενα.

Martyrium CS (Small Doses - 2011)

18 February 2014

BioMechanica - BM01

 Σκατα στα τελαρα που χορευαν στη πρωτη γραμμη του Hertz λες και εβλεπαν τη Janis Joplin. Θα τρελαινονταν το ιδιο ακομα και αν ακουγαν γυρω απο φωτια το 'Να μ' αγαπας' σε καμμια παραλια που ανακαλυψαν στο Rough Guide To Koufonisia. Ευχομαι μεσα απο τη ψυχη μου να μη σταυρωσουν wi-fi στο ελευθερο camping που θα επισκεφτουν αυτο το καλοκαιρι για να γινουν ενα με τη φυση και να συνεχισουν να πινουν το ιδιο κατουρημενο χορτο που τις κανει τοσο crazy. 

BM01 CD/LP (Geometrik - 2012)

16 February 2014

Fumio Kosakai - Earth Calling

 Μεχρι να οριοθετηθει το Japanoise σε υποκαταστατα του Pulse Demon, επασχε απο σοβαροτατο στραβισμο, με το ενα ματι καρφωμενο στη krautιλα και στον αμερικανικο μινιμαλισμο και το αλλο να καυλαντιζει την αιμομικτικη παρτουζα του ευρωπαικου αυτοσχεδιασμου. Μπορειτε να διαπιστωσετε τα συμπτωματα ιδιοις ωσι στα πρωτα albums των Ηijokaidan και των Incapacitants που διολου τυχαια εχουν αρκετους κοινους συντελεστες. Ενας απο αυτους ειναι και ο τιτανοτεραστιος Fumio Kosakai, o οποιος προφανως σε μια κριση ενδοσκοπησης ηχογραφησε το Earth Calling το 1987
 Εδω λοιπον τα πραγματα αρχιζουν να γινονται πιο σαφη. Ο Kosakai απογυμνωνει το θορυβο του στα πληρως απαραιτητα για να μπει στον αυτοματο πιλοτο του Schnitzler και του Schulze με αμελητεα κινηση χωρις προορισμο. Στη διαδρομη συνανταει φευγαλεα τον Terry Riley, αλλα ξενερωνει με τα αυτοβελτιωμενα zen μουτρα του και συνεχιζει προς το τιποτα. Αντεστραμμενο kosmische.

Earth Calling LP (Memoirs Of A Crater Lake - 2013)

09 February 2014

Les Rallizes Denudes / Taj Mahal Travellers - Oz Days Live 1973

 Τα Ιερο Δισκοποτηρο του Japrock εχει την αιγλη ενος φτηνιαρικου bootleg, με paste-on φωτοτυπημενο εξωφυλλο και μερικες απο τις πιο ενοχλητικες παναδες που εχω δει ποτε πανω σε δισκο. Κι ομως, το Oz Days Live 1973 εκτος απο τη βελονα σου γαμαει κι ολες τις remastered κοπριες που κυκλοφορουν σωρηδον. 
 Στη πρωτη πλευρα, τα τεσσερα ατιτλα κομματια των Les Rallizes Denudes φαντασιωνονται τη πιθανη συζευξη των Velvets με το John Cipollina. Στη ηδη ανιερη εξισωση, προσθεστε και ενα βαρυ, σχεδον post-punk μπασο και εχετε στα χερια σας τα 50 πρωτα νουμερα της PSF. 
 Η δευτερη πλευρα ανηκει στο Μυστηριο των Taj Mahal Travellers. Ακουγοντας τη ξανα, νιωθω την αναγκη να γεμισω μια αμοιρη παραγραφο με υπερβολες και μεγαλοστομιες για θεωσεις, τριτα ματια, πνιγμους στο σκοταδι και παπαριες. Απλα ακουστε το, δε βαζω τσαμπα τα links. Αιντε. 

Oz Days Live 1973 LP (Bootleg - ?)
Related Posts with Thumbnails
;