Showing posts with label - Jóhann Jóhannsson. Show all posts
Showing posts with label - Jóhann Jóhannsson. Show all posts

09 October 2018

Jóhann Jóhannsson - Mandy O.S.T

 Οταν ο Nicolas Cage σφαγιαζει μηχανοβιους απο την κολαση, εμεις, οι κοινοι θνητοι, οφειλουμε να προσκυναμε νυχθημερον μπροστα στο οραμα του Panos Cosmatos, το οποιο ομως δεν αντεξε το βαρος του hype και απλα παρακολουθησαμε επι δυο ωρες τον Cage να μαζευει ολες τις υπερβολες του πανω σ' ενα σπασμενο τζαμι και να τις σνιφαρει με τη μια. 
 Για το μονο πραγμα που θα θυμηθω το Mandy στο τελος της χρονιας ειναι για τον αυτοσαρκασμο του και φυσικα για τη μουσικη επενδυση του Jóhann Jóhannsson που απο μονη της ειναι ικανη να σε βγαλει στο δρομο πασαλειμμενο με αιματα κραδαινοντας δρεπανια και τσεκουρια.    

Mandy is a psychedelic eye candy, with its tongue firmly planted in its cheek, like a moving heavy metal album cover, full of gore, hand-crafted axes and satanic drugs. So, that means the music is a fist-pumpin', beer-chuggin' riff rock anthology? Fortunately, no. I wouldn't stand a second in front of another self aware b-movie with "ironic" tunes. Fuck that shit.
 Jóhannsson's posthumous soundtrack subverted the expectations which come naturally if you think about the whole art-house horror box that Mandy fits perfectly in, and escaped from all the unavoidable tropes, even if he used the mandatory synth melody on the only sentimental scene of the film, or the metal drone of Stephen O' Malley, whose appearance verges on self-deprecation. This soundtrack singlehandedly elevates the movie from an Evil Dead on drugs parody into a world that you need to experience.

Mandy O.S.T. CD/LP (Invada / Lakeshore Records - 2018)

22 December 2016

Jóhann Jóhannsson ‎– Arrival Ο.S.T.

 Η ευθυνη της μουσικης επενδυσης ενος υπαρξιακου sci-fi ειναι τεραστια, ιδιαιτερα οταν o συνθετης ξερει πως θα συγκριθει αντανακλαστικα με το μονολιθο του 2001, τα δακρυα στη βροχη του Blade Runner και την κλειστοφοβια του Under The Skin. Οποτε ο Jóhann Jóhannsson βαζει εθελουσια το κεφαλι του στη γκιλοτινα, αναλαμβανει το soundtrack του Arrival και βγαινει νικητης.
 Για μια ταινια που η κεντρικη ιδεα της βασιζεται πανω στην επικοινωνια, ο Ισλανδος παραδοξως διαλεγει ενα score που τα φωνητικα εμφανιζονται σποραδικα και επεξεργασμενα, θυμιζοντας αμυδρα φρασεις απο το Dolmen Music της Meredith Monk. Η μεγαλοπρεπεια του δισκου ομως βρισκεται στα ορχηστρικα σημεια, εκει που oι παλμοι του Steve Reich στο 18 Musicians πεφτουν στην πισσα του Deathprod και των KTL, χωρις πομπωδεις Ζimmerισμους και φλυαριες.
 Μεχρι να δω και να ακουσω το Arrival, ημουν επιφυλακτικος απεναντι στο εγχειρημα Blade Runner 2049. Τωρα το περιμενω με αγωνια. 

Arrival CD/2xLP (Deutsche Grammophon)
Related Posts with Thumbnails