Showing posts with label Dark Ambient. Show all posts
Showing posts with label Dark Ambient. Show all posts

16 February 2019

Presidiomodelo - Внутренняя Империя

 Τυχαια ανακαλυψη απο τα τρισβαθα του Bandcamp. Το νεοσυστατο τριο των Presidiomodelo καταγεται απο τη Σιβηρια, με το Inner Empire να αποδιδει ηχητικα τις αχανεις εκτασεις και τον παγετο της Βορειας Ασιας. Το album συνδεει χωρις εμφανεις κοπτοραπτικες, field recordings υπαιθρου και διακριτικο αυτοσχεδιασμο, αναμεσα απο τελετουργικα περασματα σαμανικων προθεσεων.  Ο Chris Watson θα νιωσει περηφανος, ο Thomas Köner θα ζηλεψει, οι Fossil Aerosol Mining Project θα προτεινουν συνεργασια.

2018 keeps on giving great records, so if you're into Zoviet France, Thuja, K-Space, Alchemy of the 21st Century or you just wanna listen to Siberian ritual ambient, check this one out immediately. 

Внутренняя Империя CS (NKT - 2018)

09 October 2018

Jóhann Jóhannsson - Mandy O.S.T

 Οταν ο Nicolas Cage σφαγιαζει μηχανοβιους απο την κολαση, εμεις, οι κοινοι θνητοι, οφειλουμε να προσκυναμε νυχθημερον μπροστα στο οραμα του Panos Cosmatos, το οποιο ομως δεν αντεξε το βαρος του hype και απλα παρακολουθησαμε επι δυο ωρες τον Cage να μαζευει ολες τις υπερβολες του πανω σ' ενα σπασμενο τζαμι και να τις σνιφαρει με τη μια. 
 Για το μονο πραγμα που θα θυμηθω το Mandy στο τελος της χρονιας ειναι για τον αυτοσαρκασμο του και φυσικα για τη μουσικη επενδυση του Jóhann Jóhannsson που απο μονη της ειναι ικανη να σε βγαλει στο δρομο πασαλειμμενο με αιματα κραδαινοντας δρεπανια και τσεκουρια.    

Mandy is a psychedelic eye candy, with its tongue firmly planted in its cheek, like a moving heavy metal album cover, full of gore, hand-crafted axes and satanic drugs. So, that means the music is a fist-pumpin', beer-chuggin' riff rock anthology? Fortunately, no. I wouldn't stand a second in front of another self aware b-movie with "ironic" tunes. Fuck that shit.
 Jóhannsson's posthumous soundtrack subverted the expectations which come naturally if you think about the whole art-house horror box that Mandy fits perfectly in, and escaped from all the unavoidable tropes, even if he used the mandatory synth melody on the only sentimental scene of the film, or the metal drone of Stephen O' Malley, whose appearance verges on self-deprecation. This soundtrack singlehandedly elevates the movie from an Evil Dead on drugs parody into a world that you need to experience.

Mandy O.S.T. CD/LP (Invada / Lakeshore Records - 2018)

21 September 2018

The Caretaker - Everywhere At The End Of Time - Stage 5

Time present and time past
are both perhaps present in time future
and time future contained in time past.
If all time is eternally present
all time is unredeemable.
What might have been is an abstraction
remaining a perpetual possibility
only in a world of speculation.
What might have been and what has been
point to one end, which is always present.

- T.S. Eliot, excerpt from Burnt Norton - 

Everywhere At The End Of Time - Stage 5 2xLP
(History Always Favours The Winners - 2018)

06 September 2018

Colin Stetson - Hereditary O.S.T.

 Στο ερωτημα για το αν το Hereditary ειναι οντως η πιο τρομακτικη ταινια της δεκαετιας, θα γνεψω καταφατικα, αρκει να επισημανω πως προκειται για το πιο τρομακτικο οικογενειακο δραμα στην προσφατη μνημη μου, με καποιες μεταφυσικες διαφευγουσες στο προσκηνιο για να κοπει κανα εισιτηριο. Αμα σταθουμε ομως σ' αυτες, θα αναφερθουμε απαραιτητα στο soundtrack του Colin Stetson.  
 Διατηρουσα τις αποστασεις μου απο τον Αμερικανο πολυοργανιστα, λογω του μπλεξιματος του με την Constellation και τους Arcade Fire, γι' αυτο και η εκπληξη μου ηταν διπλασια οσο συνειδητοποιουσα πως το μισο αγχος που μου προκαλεσε η ταινια οφειλεται στα drones του Stetson που ηχογραφηθηκαν σε πραγματικο χρονο. Τα λιγοστα overdubs που προστεθηκαν στο περας του εγχειρηματος καταληγουν να θυμιζουν Phurpa σε pop διαρκειες η ακομα και το soundtrack του Session 9 απο τους υπεροχους Climax Golden Twins, αν ειχε ηχογραφηθει σε κανονικο studio και οχι στο υπογειο του πατρικου τους.

Hail, Paemon!

Hereditary O.S.T. CD/2xLP (Milan - 2018)

24 August 2018

Lingua Ignota - All Bitches Die

 Με τιτλο που θα τριγκαρει το μισο ιντερνετ, η Kristin Hayter απαιτει την προσοχη μας. Και αν δεν τα καταφερει ο τιτλος, θα το κανει το εξωφυλλο που θυμιζει το tribute που θα εκανε η Lady Gaga στο Ballads του Derek Bailey αν ειχε καλλιτεχνικους διευθυντες τους The Body. Aν παραμεινετε αδιαφοροι, απλα πατηστε play για να ακουσετε το πιο εντυπωσιακο ντεμπουτο που επεσε στην αντιληψη μου απο τον καιρο της Pan Daijing.
  Η Lingua Ignota εχει υποστει κακοποιηση απο τους συντροφους της, οποτε ολος αυτος ο συσσωρευμενος θυμος διοχετευτηκε στο All Bitches Die με αντιδιαμετρικα αντιθετους τροπους μεταξυ τους. Απο τη μια λυσσαει με την οργη της Sewer Goddess στο Some Things Have Το Be Endured του Theologian, απο την αλλη επικαλειται το βιβλικο Θεο με την πικρα και την παραιτηση της PJ Harvey στο White Chalk. Λογω της κλασσικης παιδειας της, η Hayter θα παραπεμψει και λιγο στην Galàs, αλλα αυτο ηταν αναμενομενο. 
 Οσο λοιπον παρακαλαω το επωνυμο της Hayter να ειναι αληθινο, αλλο τοσο περιμενω τη συνεχεια της καριερας της.  

 A juxtaposition of concentrated rage and catatonic piano segments with classically trained vocals, full of bitterness and spite. This is the audio equivalent of I Spit On Your Grave with biblical overtones.

All Bitches Die CD/LP (Profound Lore Records - 2018)

24 May 2018

Corrupted - Felicific Algorithim

 Μετα την αποχωρηση του τραγουδιστη και ιδρυτικου μελους των Corrupted, Hevi, η μπαντα εκανε σπασμωδικες κινησεις για να τον αντικαταστησει χωρις σταθερο αποτελεσμα, με τις σποραδικες live εμφανισεις να συνεχιζονται με την Rie Lambdoll στα φωνητικα, ενω το 2015 εμφανιζεται απο το πουθενα το εφταρι Loss. Αυτη τη φορα τα γρυλλισματα ανελαβε η εξισου αινιγματικη Mother Sii.
 Ενω ειχα παρει αποφαση πως η μπαντα νοσηλευεται στη μοναδα εντατικης θεραπειας, η Cold Spring παιρνει την ευθυνη ανανηψης με το Felicific Algorithim, ενα 12" που δινει την επιλογη στον ακροατη να διαλεξει τις στροφες που προτιμαει, με τις 33 στροφες να δινουν δυο ψιλοδιαδικαστικα αλλα σκαταδικα dark ambient κομματια και τις 45 να θρυμματιζουν για λιγο την εισαγωγικη drone συμμετρια, με τους Corrupted να γινονται ενα ολοσωστο harsh noise project μεχρι να επανελθει η ταξη και να ξαναπεσουν σε μια αλα Llenandose De Gusanos καταστολη.

 Corrupted rise from their ashes with the first 12" of the Hollow trilogy that will be concluded later. This time, the band chooses to explore further the dark ambient territory of Llenandose De Gusanos, that is playable both on 33 and 45 rpm. The former setting exhibits the droney side of things, with a seething sense of dread, while the latter instigates from the thick molasses of sound bursts of glorious noise, until they're suppressed again by the ominous hum. 

Felicific Algorithim 12" (Cold Spring - 2018)

06 April 2018

The Caretaker - Everywhere At The End Of Time - Stage 4

 "Certain memories, certain trains of thought are like the aching tooth one must always be touching just to make sure it still hurts."
- Aldous Huxley, Eyeless In Gaza - 

Everywhere At The End Of Time - Stage 4 LP
(History Always Favours The Winners - 2018)

01 September 2017

V/A - Hour Of The Wolf

 "The old ones called it "the Hour of the Wolf". It is the hour when most people die, when most children are born. Now is when nightmares come to us. And if we are awake, we're afraid."

- Max von Sydow as Johan Borg in Ingmar Bergman's Hour Of The Wolf - 

Hour Of The Wolf CD (Freak Animal - 2013)

12 July 2017

Pact Infernal - Infernality

 Με μια πρωτη ματια, οι Pact Infernal δεν γεμιζουν το ματι. Project με ανωνυμα μελη, pop αποκρυφισμος, αναφορες στη Θεια Κωμωδια, επικειμενη εμφανιση στο Berlin Atonal. Oλα αυτα ξεφουσκωνουν μεχρι να πεις Resident Advisor. Παντως αν εξαιρεσουμε την ανεξελεγκτη χρηση εσωτεριστικων συμβολων καθως και την καθαρα επικοινωνιακη ανωνυμια του group που με ξενερωνει επειδη 2017, το Infernality μπαινει στα χωρικα υδατα των Raime και των ΟΑΚΕ.
  To δελτιο τυπου του αλμπουμ φροντιζει να αναφερει πως ο Kerridge και ο Trepaneringsritualen ειναι fan των Pact Infernal. Ακουγοντας το, θα καταλαβετε πως ο θαυμασμος ειναι αμοιβαιος. Η τρισδιαστατη κλειστοφοβια του πρωτου καθως και η ριτσουαλια του δευτερου ειναι παρουσες, κρατωντας φυσικα τις πιο φιλικες προς τον μεσο κλαμπερ στιγμες. Κολυβα μεν, με στεβια δε.

 Pact Infernal revel in shrouding themselves in anonymity. Likewise their music is a haunting melange of dark ambient, post industrial and a keen sense of rhythm that owes as much to Raime as to Trepaneringsritualen. Throughout Infernality you'll find enough eschatology to keep you busy, as long as you prefer your end times mythology aestheticized.

Infernality 2xLP (Horo - 2017)

10 April 2017

The Caretaker - Everywhere At The End Of Time - Stage 2

 "How happy is the blameless vestal's lot!
The world forgetting, but the world forgot.
Eternal sunshine of the spotless mind!
Each pray'r accepted and each wish resign'd"

- Alexander Pope, Eloisa To Abelard - 

Everywhere At The End Of Time - Stage 2 LP
(History Always Favours The Winners - 2017)

26 March 2017

Dødsmaskin - Fullstendig Brent

 Τα 666 χιλιοστα που χωριζουν το black industrial και το dark ambient απο το καρναβαλι της Πατρας ειναι ηδη ελαχιστα, οποτε καθε φορα που καποιος Σκανδιναβος επικαλειται τον Κατσικοποδαρο στο ονομα της τεχνης του, φοβαμαι πως για να το εκτιμησω πρεπει απαραιτητα να φοραω δαχτυλιδια απο το Alchemy. Αυτο ειναι οντως τρομακτικο. 
 Ενω λοιπον το concept του Fullstendig Brent αναφερεται στο κυνηγι μαγισσων της μεσαιωνικης Νορβηγιας, οι Dødsmaskin προσεγγιζουν το θεμα καλαισθητα, μπασταρδευοντας την πρωιμη Cold Meat Industry με μια πρωτοεμφανιζομενη για το ειδος ευαισθησια που τεινει προς το shoegaze. Ναι, ειπα ευαισθησια σε ενα κειμενο για album της Malignant. Αυτο κι αν ειναι τρομακτικο. Ευγε. 

 Malignant records is an industrial institution with a diverse, yet cohesive roster of artists, which never fails to deliver the goods. So every time they sign up a newcomer, I'm always there. 
 Their latest discovery is the Norwegian black industrial act Dødsmaskin and its exemplary first physical release. Fullstendig Brent offers five tracks of brooding soundscapes with punitive textures and out of focus melodies that pushes the boundaries of genre electronics. 

Fullstendig Brent CD (Malignant Records - 2017)

18 March 2017

Vargdöd - Brutal Disciplin

 Σκατοψυχο techno για ανθρωπους που δεν γουσταρουν το techno. To ντουετο των Varg και Celldöd αφαιρει αυθαιρετα το τελικο E απο τον τιτλο του Brutal Disciplin για να μας δειξει πως εδω δεν θα βρουμε χαρες και γλεντια, αλλα το νυκτοβιο ξαδερφακι του Vatican Shadow που ενω δηλωνει πως μισει τους παντες επειδη ακουσε το People του Boyd Rice σε μια στιγμη αδυναμιας, σαρδελιαζεται σε clubs to dance the pain away. 
 Ο δισκος παντως δεν φασκει και αντιφασκει, παραμενει συνεπης και ολοσωστος στο κοπανημα του, εκτος απο το δευτερο track που μοιαζει καπως με Porter Ricks, αλλα μαλλον λεω μαλακιες, οποτε αν θελετε μια πιο ακριβη περιγραφη, να ρωτησετε το ξαδερφακι του Vatican Shadow. Εχει καλο γουστο.

 Bleak industrial techno with a sense of thick dread all over it. Brutal Disciplin begs to be played at maximum volume, preferably in a club, but I have the feeling that stuff like this, speaks mostly to people that don't like clubs. Just listen to it wherever you want, but the ideal would be in the frozen landscape of its cover.

Brutal Disciplin CS/LP (Opal Tapes - 2017)

06 January 2017

Brian Eno - Reflection

 Η εναρξη του νεου ετους φερνει μια κοσμοιστορικη αλλαγη στο Corrupted Delights. Απο δω και στο εξης, θα γραφω τα δικα μου και στα αγγλικανικα. H απαντηση στο 'γιατι' θα ειναι 'επειδη ετσι'. Να περιμενετε λαθη, ασαφειες και γενοκτονιες νοηματος. Υπαρχει επισης πολυ σοβαρο ενδεχομενο να εχω εντελως διαφορετικη γνωμη για τον ιδιο ακριβως δισκο μεταξυ των κειμενων. Τα κανω κατι τετοια. 
 A ναι. Καινουργιο Brian Eno, το οποιο τρελαθηκα να ακουσω απο την ωρα που εμαθα πως συνοδευεται απο ενα application που αλλαζει το περιεχομενο του αναλογα με την ωρα αναπαραγωγης του. Μην ακουτε αυτους που παρομοιαζουν το Reflection με το Discreet Music, αυτοι ειναι ικανοι να μπερδεψουν το Taking Tiger Mountain με το Ambient 4. Αν μοιαζει με κατι, θα ειναι με το startup θεμα των Windows 95 αν το ειχε κανει timestretch στα 54 λεπτα. Καθολου κακη ιδεα. Χαραμιζομαι. 

From now on, Corrupted Delights will be bilingual -or at least it will try to be-, so be prepared for some serious misspellings, inconsistencies and a total lack of objectivity. If you don't trust your ears at all and you need some serious reviewing, then you have to look elsewhere.
Anyway, here is the very first big release of the year, namely Brian Eno's Reflection. The reviews around name-dropped Discreet Music as if their lives depended on it. While I totally understand their willingness to boost their credit by referencing a somewhat obscure record from Eno's back catalogue, the truth is really far from it. Reflection seems to hark back in the days of Thursday Afternoon or even Lux, with its sparse textures and its slow movement. It's going to be played on repeat around here, since it's a grower, so I suggest you do the same, especially if you don't expect anything like Discreet Music.

Reflection CD/2xLP (Warp Records - 2017)

09 December 2016

Anemone Tube & Post Scriptvm - Litaniæ Mortuorum Discordantes

 Να ξερετε πως οι καλλιτεχνες που χρησιμοποιουν τον χαρακτηρα æ δεν αστειευονται καθολου. Στανταρ ξεφυλλιζουν τη Σολομωνικη στο τρενο οπως εμεις, οι κοινοι θνητοι, σκρολαρουμε στο instagram. Μιλαμε για ανθρωπους που μασουλανε ψυχες μπροστα στη τηλεοραση αντι για πατατακια και γενικα ειναι παρα πολυ σοβαροι. Ρε λεμε φορανε μπερτα και βρυκολακε παπουτσια. Δεν παιζεις μ' αυτους που χρησιμοποιουν τον χαρακτηρα æ. Κανονας. Εκτος και αν αναφερομαστε στους Tool, οποτε εκει γελαμε. 
 Τα γελακια και οι ειρωνειες κοβονται μαχαιρι στο Litaniæ Mortuorum Discordantes, οπως κοβεται και ο αερας απο το δωματιο της ακροασης. Το album ειναι αποπνικτικο, με ειλικρινα κακοβουλες προθεσεις που υπογραμμιζονται απο την πεντακαθαρη παραγωγη. Aν χρειαστει σωνει και καλα να διαλεξω πλευρα, o Αnemone Tube θα με συγχωρεσει επειδη θα επιλεξω το grand guignol των Post Scriptvm. Αν δεν παιζεις μια φορα με τους ανθρωπους που χρησιμοποιουν το χαρακτηρα æ, τοτε δεν παιζεις εκατο μ' αυτους που βαφτιζουν το project τους στα λατινικα. 

Litaniæ Mortuorum Discordantes CD (The Epicurian - 2016)
Related Posts with Thumbnails
;