Showing posts with label Synth. Show all posts
Showing posts with label Synth. Show all posts

10 July 2019

Simonetti, Pignatelli and Morante - Tenebrae O.S.T.

 Εξωφρενικη horror disco και giallo prog απ' τα 3/4 των μετρ της τρομοκρατιας, Goblin. Το αγαπημενο γκρουπ του Argento ειχε απολυτη ελευθερια κινησεων, οποτε το Tenebrae κατεληξε να ακουγεται σαν μια διεστραμμενη μιξη μεταξυ Cerrone, Blue Oyster Cult (με φουλ δοση cowbell), Police και Neil Young στο Trans, με οση 80s γλιτσα χρειαζoταν αυτη η καλοδουλεμενη μηχανη για να λειτουργει στην εντελεια.

 Waxwork Records is the go-to place when you need to get your horror kicks immediately, so today we're going straight to the core. Tenebrae may be funkier than Goblin's most soundtracks, but it still sounds like a black-leather-gloved, axe-wielding murderer. This lavish reissue not only reimagines the original artwork with stunning results, but also pairs the classic synth driven score, next to a record full of extras. A Corrupted Delight of the highest grade.

Tenebrae 2xLP (Waxwork Records - 2018)

05 December 2017

30 October 2017

Oneohtrix Point Never - Good Time O.S.T.

 To τυρι που σκεπασε με την παροδο του χρονου ιδιωματα οπως το new age, το prog, την pop των 80ς, την italo disco και τα cult soundtracks εχει αρχισει να λιωνει. Απο τη μια η κουλτουρα των επανεκδοσεων που ξεθαψε ο,τι εχει πανω απο 100 views στο youtube και απο την αλλη η μετα-ειρωνικη προσεγγιση της νεοτερης γενιας καλλιτεχνων σε οτιδηποτε "αντικουλ", αποδομησε την εννοια του guilty pleasure. Ποτε δεν πιστευα σ' αυτες τις μαλακιες, εχουμε ηδη πολλους λογους να αυτομαστιγωνομαστε, ας μην το κανουμε και για τη μουσικη.
 Γι' αυτο αλλωστε συμπαθησα τον Daniel Lopatin απ' την αρχη της καριερας του. Η αγαπη του για τον (εξωραισμενο μεσω internet) πολιτισμικο πατο ειναι ειλικρινης, εκτος και αν δεν καταφερα να διακρινω το μειδιαμα του πισω απο το Rifts και το Returnal. Ομως, ακομα και να υπηρχε, στο Good Time εχει εξαφανιστει.
 Το album προφανως χρησιμοποιει κωδικες των soundtracks των 80ς και των 90ς, που πλεον θεωρουνται τα αποσυναγωγα παιδια της κινηματογραφικης μουσικης. Αλλα ακομα και τα ενοχλητικα samples απο τους διαλογους της ταινιας, καταλαμβανουν στρατηγικο χωρο στα ανεβοκατεβασματα της αφηγησης του Oneohtrix Point Never, που κινειται μεταξυ Aνω Midnight Express και Κατω Escape From New York. Παρ' ολα αυτα, συνεργαστηκε με τον Iggy Pop στο πανεμορφο The Pure And The Damned, κερδισε το βραβειο μουσικης επενδυσης στις Καννες και εβαλε τη μουρη του Robert Pattinson σ' αυτο το blog. Τι αλλο πια.

I've always liked Daniel Lopatin's music since Day 1 and I followed him through his peaks and valleys, be it the watery synths of his earlier experiments, the digital sterilization of Returnal, even the preset mash-up of R Plus Seven, which was annoying in a charming way, but I didn't expect something like Good Time.
 As far as I know, the movie is an indie crime drama, which explains why the director picked Lopatin for the scoring. Oneohtrix Point Never's music was always full of cinematic snippets, slowed down beyond recognition. Now, in his most ambitious record so far, everything is where is supposed to be in a hi-fi manner, without losing face to his oldtime fans. He removed his usual tongue-in-cheek moments - his quirks if you will - by letting moody sequencers take the lead. He even transformed himself, from a casual synth dude into a winner of the Cannes soundtrack awards.

Good Time CD/2xLP (Warp - 2017)

30 June 2017

Xordox - Neospection

 Το ολοκαινουργιο ψευδωνυμο του JG Thirlwell παραπεμπει καρφωτα στον Τελικο Κακο ενος coin-op απο το συμπαν του Stranger Things η ακομα και το ονομα του πρωταγωνιστη της πιο sci-fi ειτιλας που δεν γυριστηκε ποτε. Xordox λοιπον, με το αρχικο Ζητα να εκφερεται επιθετικα. Οπως ακριβως στο Lazer. 
 Ωστοσο, η νοσταλγια του Foetus για τα παραλληλα, αισθητικοποιημενα 80s φαινεται να εχει σταθερες βασεις, πραγμα που δεν θα ελεγα ποτε για τα synthwave σκατα που πνιγουν τα recommendations του youtube. Aν μη τι αλλο, εχει δει το Tron. Αλλωστε η κινηματογραφικοτητα της μουσικης του ηταν ανεκαθεν προφανης, απο την ανακατασκευη των Brainticket μαζι με Nurse With Wound, μεχρι το κορυφαιο Ectopia ως Steroid Maximus. Οποτε καταχωρουμε το Neospection στα top soundtracks του ετους 1983, ασχετα και αν δεν ειναι soundtrack, ασχετα και αν εμεις ηδη διανυουμε ενα κανονικοτατο 2017. Χωρις παραλληλες πραγματικοτητες και μαλακιες.

The cinematic experience of Neospection shows JG Thirlwell's retro-futuristic side, recalling Tangerine Dream's Risky Business era, John Carpenter and Brad Fiedel combined with a slight twist of a mutant EBM strain. Xordox creates a parallel, neon-drenched 80s universe with unashamedly vintage synth chords and arpeggiated basslines that move the whole thing into a tense sci-fi battle. Destination: Infinity indeed.      

Neospection CD/LP (Editions Mego - 2017)

02 November 2016

Caroline K - Now Wait For Last Year

 Αναδρομικα, ο τιτλος του Now Wait For Last Year ακουγεται ειρωνικος. Στην εποχη του ηταν απλα ενας φορος τιμης στο ομωνυμο βιβλιο του Philip Dick, ομως σημερα, γνωριζοντας πως το μοναδικο album της Caroline K περιμενε υπομονετικα 29 χρονια σε ραφια συλλεκτων και σε νεκρα links των γειτονικων blogs, μεχρι να επανακυκλοφορησει απο την Blackest Ever Black και να ακουστει απο ανθρωπους που δεν ανηκουν απαραιτητα στον στενο οικογενειακο κυκλο των Nocturnal Emissions, προκαλει μειδιαμα στον υποψηφιο ακροατη.
 Κατα τα αλλα, ο δισκος δεν εχει ιχνος ειρωνειας. Ειναι ειλικρινεστατος, δεν απολογειται σε κανεναν για τη διακριτικη μελαγχολια του -κατι που ηταν αναθεμα στο ανεκφραστο post-industrial underground- και σε συνοδευει σε εναν αγυριστο σπανιας ομορφιας. To απαραιτητο repeat ανηκει στο Chearth, κατι μεταξυ lo-fi Blade Runner και γλυκοπικρου kosmische. Βαλτε το τωρα. Τωρα ομως.

Now Wait For Last Year LP (Blackest Ever Black / Klanggalerie - 2016)

24 September 2016

Croatian Amor - Love Means Taking Action

  Απο σημερα μπορουμε να μιλαμε για τον Croatian Amor με τον ιδιο τροπο που μιλουσαμε για τον Oneohtrix Point Never η για οποιοδηποτε αλλο project ξεκινησε μια ελαφρως obscure καριερα με μικρο αλλα φανατικο κοινο για να καταληξει στα Facts και τα Pitchforks αυτου του κοσμου, χωρις να αραιωσει την αρχικη φορμουλα. Το ζουμι παραμενει το ιδιο, με μονες αλλαγες την διεκδικητικοτητα του τιτλου σε σχεση με τις passive-aggressive αοριστιες του προσφατου παρελθοντος καθως και τον γυαλισμενο ηχο, προιον καποιου φυσιολογικου studio με απειρα κουμπια που τελικα κανουν κατι και οχι της posh κρεβατοκαμαρας του Rahbek.    
 Παντως ο Oneohtrix δεν αναφερθηκε τυχαια πιο πανω. Τηρουμενων των αναλογιων, το Love Means Taking Action ειναι το Returnal του Croatian Amor, δηλαδη μια φιλοδοξη κυκλοφορια μεγαλυτερου προφιλ που θα κρινει αν ο LR μπορει να δεκαπλασιασει το ακροατηριο του, χωρις να διωξει αυτους που πριν δυο χρονια του εστειλαν γυμνες selfies για να αποκτησουν το Wild Palms. 

Love Means Taking Action CD/LP (Alter/Posh Isolation - 2016)

28 March 2016

John Carpenter - Lost Themes II

 Μα το Snake Plissken, ποτε δε θα γινετε τοσο cool, ακομα και αν δωσετε 78 (εβδομηντα οκτω) ευρω για να δειτε live το John Carpenter στον ειδικα διαμορφωμενο χωρο του Πειραιως 117, ο,τι και αν σημαινει αυτο. Μπορειτε ομως να κατεβασετε το Lost Themes II, καμμια εικοσαρια μερες πριν την επισημη ημερα κυκλοφοριας του για να νιωσετε λιγο VIPs. Εγω παντως θα κανω εντυπωσιακη εισοδο, λογικα με το ελικοπτερο μου.
  Η επιλογη οχηματος δεν ειναι καθολου τυχαια. Η μουσικη του Carpenter σε ωθει να κανεις εντυπωσιακες εισοδους, απαραιτητα μεταμεσονυχτιες και κατα προτιμηση σε slow motion για εξτρα δραματικοτητα., εφοσον τηρεις το κανονισμο Eyepatches At Night. Μεχρι τωρα το δοκιμασα στον ηλεκτρικο, αλλα ετρεχα για να τον προλαβω οποτε το coolness level ειχε μπετωσει. Στις 27 Μαιου η δοκιμη θα γινει σωστα. 

Lost Themes II CD/LP (Sacred Bones - 2016)

17 March 2015

Riz Ortolani - Cannibal Holocaust O.S.T.

  Οταν μετα τις πρωτες προβολες της ταινιας σου αντιμετωπισεις σοβαρες κατηγοριες για ανθρωποκτονια των πρωταγωνιστων σου, τοτε εχεις κανει κατι πραγματικα πολυ καλα. Bεβαια το θεμα εληξε οταν ο Ruggero Deodato αναγκαστηκε να αποκαλυψει δημοσια τα τεχνασματα των effects καθως και να παρουσιασει τους ηθοποιους αρτιμελεις στο δικαστηριο. Απο τοτε το Cannibal Holocaust στρογγυλοκαθεται στο θρονο των video nasties, ακριβως οπως του αξιζει.
 Ενας απο τους παραγοντες που εκανε τους ανασκολοπισμους, καννιβαλισμους, βιασμους και δεκαδες αλλους -ισμους της ταινιας αξιομνημονευτους, ειναι σιγουρα το soundtrack του Riz Ortolani που αντιπαραθετει συνθετικους με φυσικους ηχους, για να τονισει τη συγκρουση των δυτικων με τους αυτοχθονες της νοτιοαμερικανικης ζουγκλας. Θα ακουσετε γλυκερες μελωδιες με εμβολιμα κακιασμενα synth, κοπροdisco υπερτατης γλιτσας, midi κρουστα που σαφως εμπνευστηκαν απο το Craig Leon (και πιθανοτατα ενεπνευσαν τον Cut Hands), ανατριχιαστικα εγχορδα και ενα τοσο ξεπλυμενο funk που κανει τους Average White Band να ακουγονται σα τη μπαντα του Sly. Ενα γνησιο Corrupted Delight. 

Cannibal Holocaust LP (Death Waltz Recording Co. / One Way Static - 2015)

27 January 2015

John Carpenter - Lost Themes

 Καταρχην, οι λεξεις Carpenter και τρομος θα παραμεινουν αρρηκτα συνδεδεμενες στον αιωνα τον απαντα. Οποιος τολμησει να πει το αντιθετο, πρεπει να αναφερει τον Cronenberg τουλαχιστον μια φορα στη συζητηση, αλλιως ο διαλογος θα ειναι ατοπος. Δευτερον, το ονομα του Τρισμεγιστου θα βρισκεται διπλα στους πρωτοπορους της ηλεκτρονικης μουσικης, ασχετα και αν οι αντιστοιχες λιστες γραφονται απο ζωαδια που ξεχνουν να τον αναφερουν. Τριτον, τα ιδια ζωαδια θα σπευσουν να συμπεριλαβουν το Lost Themes στα καλυτερα της χρονιας επειδη τα synths και η Sacred Bones ειναι πολυ kewl. Τι να κανουμε. They Live.
 Σημασια εχει πως το καινουργιο album του μπαρμπα τσακιζει. Κλεινει το ματι σε οσους θα αναγνωρισουν μοτιβα απο το Assault On Precinct 13/The Fog/Escape From New York και το στομα σε οσους χασκουν ακουγοντας Xander Harris, Umberto και Oneohtrix. Το κλιμα παραμενει ανεπαφο απο μοντερνιες, μονο που αυτη τη φορα επειδη η μουσικη βρισκεται εκτος κινηματογραφικου πλαισιου, θα παρατηρησετε αναφορες σε καθε μορφης ηλεκτρονικου ιδιωματος που παιζει τριγυρω, απο EBM και techno μεχρι industrial και ξερω γω τι αλλο θα σπρωξει το boomkat την επομενη Πεμπτη. Οποιαδηποτε ομοιοτητα δεν ειναι καθολου συμπτωματικη.

Lost Themes CD/LP (Sacred Bones - 2015)

25 August 2014

Croatian Amor - The Wild Palms

 Για να αποκτησει καποιος τη κασετα του The Wild Palms επρεπε να στειλει μια γυμνη selfie στον Croatian Amor. Ο ιδιος ο Loke Rahbek ζητησε ευγενικα απο τους συμμετεχοντες να μη διαρρευσουν τη μουσικη του, οπως και εκεινος δε θα μοιραζοταν τις φωτογραφιες τους. Ομως οπως βλεπετε, ο κυκλος της εμπιστοσυνης εσπασε. Καποιος ριπαρισε το album και το ανεβασε σε private tracker. Ας αποτελειωσω λοιπον με αυτο το post ο,τι απεμεινε. 
 Το ιδιο το album εχει μια αισθηση διακριτικοτητας η οποια ειναι προφανης απο το πρωτο δευτερολεπτο. Επειδη δεν εχω ασχοληθει με τη περιπτωση του αξιοτιμου κυριου παρα μονο καποιες περαστικες ακροασεις του Genitalia Garden και της εξαιρετικης συνεργασιας του με Lust For Youth (ευχαριστω πολυ Molly!) δεν εχω ολοκληρωμενο κριτηριο τρομαρα μου. Παντως αυτο που ακουω μ' αρεσει. Μελωδικο lo-fi synthoambient με τη πρεπουσα πατοπαραγωγη, αυτη που κανει αυτοματα κατι καλο ακομα καλυτερο. Οχι ομως τοσο καλο ετσι ωστε να βγαλω φωτογραφια το λιλι μου και να το στειλω σε ενα αγνωστο. Τωρα περιμενω να παρει μυρωδια ο Rahbek το leak της κασετας και να αρχισει να κανει tag σε κοσμο.

The Wild Palms CS (Posh Isolation - 2014)

16 February 2014

Fumio Kosakai - Earth Calling

 Μεχρι να οριοθετηθει το Japanoise σε υποκαταστατα του Pulse Demon, επασχε απο σοβαροτατο στραβισμο, με το ενα ματι καρφωμενο στη krautιλα και στον αμερικανικο μινιμαλισμο και το αλλο να καυλαντιζει την αιμομικτικη παρτουζα του ευρωπαικου αυτοσχεδιασμου. Μπορειτε να διαπιστωσετε τα συμπτωματα ιδιοις ωσι στα πρωτα albums των Ηijokaidan και των Incapacitants που διολου τυχαια εχουν αρκετους κοινους συντελεστες. Ενας απο αυτους ειναι και ο τιτανοτεραστιος Fumio Kosakai, o οποιος προφανως σε μια κριση ενδοσκοπησης ηχογραφησε το Earth Calling το 1987
 Εδω λοιπον τα πραγματα αρχιζουν να γινονται πιο σαφη. Ο Kosakai απογυμνωνει το θορυβο του στα πληρως απαραιτητα για να μπει στον αυτοματο πιλοτο του Schnitzler και του Schulze με αμελητεα κινηση χωρις προορισμο. Στη διαδρομη συνανταει φευγαλεα τον Terry Riley, αλλα ξενερωνει με τα αυτοβελτιωμενα zen μουτρα του και συνεχιζει προς το τιποτα. Αντεστραμμενο kosmische.

Earth Calling LP (Memoirs Of A Crater Lake - 2013)

17 November 2013

Robert Beatty - Solos

O Robert Beatty επανήλθε στις αρχές της χρονιάς με τον εξωφρενικό δίσκο των Hair Police στην Type, σε μια εποχή που χρειαζόμουν επειγόντως ένα δίσκο των Hair Police στην Type. Δεν είναι μεγάλο ψέμα πως στα 00's έγινε το καθοριστικό ντου της αμερικάνικης θορυβώδους σκηνής. Μεγάλο ψέμα δεν είναι επίσης πως μια μερίδα από noise dudes εξελίχθηκαν αργά και σταθερά σε sound artists. Και κάποιοι από αυτούς το είχαν, και κάποιοι από αυτούς το είχαν πολύ. Και κάπως έτσι έγινε η στροφή για τον Beatty από το Certainty of Swarms στο Mercurial Rites. Ο Robert Beatty έβγαλε τη βδομάδα που μας πέρασε το Soundtracks for Takeshi Murata LP στην εταιρία του Jason Lescalleet. Από εχθές τον έχω ακούσει έξι φορές. Νιώθω πως ακούω τη μπάντα που έκανε ο Damion Romero και ο Rodger Stella με τους Emeralds. Και αυτό μόνο με κάνει να ξέρω πως θα τον ακούσω άλλες έξι σήμερα.

Από κάπου ξεκινούν όλα αυτά.

Την άνοιξη του 2009, ο Robert Beatty περιοδεύει σαν μέλος των Burning Star Core. Σε κάθε show, ενδιαμέσως των sets, ανεβαίνει με μια synth αρχαιολογία και αυτοσχεδιάζει για κάποια λεπτά. Ηχογραφεί δέκα κομμάτια από αυτά, το καθένα εκ των οποίων αντιστοιχεί και σε μια εμφάνιση από τις 2 ως τις 12 Απριλίου, τα ενώνει, τα τοποθετεί χρονολογικά, και το νέο synth diy είναι μαζί μας. Σε 166 paste on cover αντίτυπα κάπου εκεί έξω.

Είναι ανθρωπίνως αδύνατον να μη με πιάσει κάτι τέτοιο.

Solos LP (What The...? Records - 2009)

01 May 2012

Atrax Morgue - Exterminate

 Η ηρωικη εξοδος του Marco Corbelli εδωσε στο ηδη ογκωδες εργο του τονους ειδικου βαρους που πλεον εξαργυρωνονται στο χρηματιστηριο του discogs με χοντρα λεφτα. Για να αποκτησεις αυθεντικες κασετες αμφιβολης καταστασης, πρεπει να τα σκασεις και καθε φορα που καποιος κανει buy now, αισθανομαι πως ο Atrax Morgue στραβωνει ακομα πιο πολυ το πλεον γεματο απο σκουληκια σπασμενο μουτσουνι του.
 Εχοντας λοιπον ΑΥΤΗ τη μουρη κατα νου, προσπαθηστε να ακουσετε το Exterminate στα σοβαρα με full εξοπλισμο, σβηστα φωτα, ακουστικα κτλ. Ρε το εβαλα χθες το βραδυ για να πεσω και κατεληξα να χαζογελαω μονος μου. Αυτο ειναι δισκαρα. Εγω φταιω που εφαγα κολλα. Το ενθετο του LP γραφει: THE PRICE WE PAY FOR EXISTENCE IS NO-EXISTENCE. Θα μου επιτρεψετε να γελασω λιγο στο μεσοδιαστημα.

Exterminate LP (Urashima - 2012)

01 March 2012

Black Rain - Now I'm Just A Number: Soundtracks 1994-95

 Εκτος απο το να απολαμβανει αποπνικτικο αλλα δικαιολογημενο hype, η λονδρεζικη Blackest Ever Black δικαιολογει απολυτα το ονομα της ακομα μια φορα με την επανακυκλοφορια του Now I'm Just A Number
 Η ιστορια εχει ως εξης: oι Black Rain αναλαμβανουν τη μουσικη επενδυση του Johnny Mnemonic, o σκηνοθετης  απ' ολους τους ηθοποιους αυτου του πλανητη δινει το πρωταγωνιστικο στο Keanu Reeves, το soundtrack απορριπτεται, το group παυει τις δραστηριοτητες του μεχρι να επανελθει στη ζωη απο το προσφατο ενδιαφερον των ακροατων για οτιδηποτε Cut Hands, Vatican Shadow και Regis. 
 Η οργανικη αποψη της τετραδας για το cyberpunk γενναει ενα πλασμα ιδανικο για να κυκλοφορει με  βρεγμενη καπαρντινα στη μητροπολη του Blade Runner. Σπασμενο βλεμμα, σκυμμενο κεφαλι, βιονικα μελη, τεχνητα οργανα, ανθρωπινα αρχιδια. 

Now I'm Just A Number: Soundtracks 1994-95 LP (Blackest Ever Black)
(The link is removed)

17 February 2012

Conrad Schnitzler - Live '72

 Ταξιδι στο χρονο με τον Αδρονικο Επιταχυντη του Conrad Schnitzler. Ο λαιμος της σκουληκοτρυπας ειναι κατασκευασμενος απο τη ψυχρη μετρονομια που θα δανειστει λιγα χρονια αργοτερα το κακο συναπαντημα του industrial. Αντιστοιχα τσιτατα εχετε πετυχει ανα καιρους σ' αυτο το blog και οσο συνεχιζετε να το επισκεπτεστε θα τα διαβαζετε σε καθε πιθανη παραλλαγη τους, αλλα η ευρηματικοτητα του Live '72 θα σας αποζημιωσει για το χρονο που σπαταλησατε. Δεν εχετε ξανακουσει κατι τετοιο. Το 1972. Ζωντανα. Απο ενα τυπο που φορουσε κρανος με τροποποιημενα μεγαφωνα και ολοσωμες δερματινες φορμες, δηλωνοντας πως θελει να 'break the rock music, to make it kaput'. Οι ρωγμες ειναι προφανεις.

Live '72 2xLP (Further Records - 2011)
Related Posts with Thumbnails