Showing posts with label Japanoise. Show all posts
Showing posts with label Japanoise. Show all posts

27 August 2018

Mo*Te - Life In A Peaceful New World

 Κατεβαστε τωρα για να (μην) σας παρει ο διαολος. 

 Life In A Peaceful New World has a cult following because of its unusual approach to the noise of the Rising Sun, back in '96. Fimiyuki Nagura steered away from the hi-end Japanoise of his time, to craft a bassy assault, more primal than a Homo Erectus seizure. You can call it proto-HNW, but I wouldn't call the original tape influential by any stretch of my imagination, due to its tiny edition of 50 copies, so here it is, in a slightly bigger CD edition, with a glossy digipack and the works. 

Life In A Peaceful New World CD (Audio Dissection / Industrial Recollections - 2018)

27 November 2017

Incapacitants - Survival Of The Laziest

 Καθε δισκος των Incapacitants εχει το προνομιο να θεωρειται αυτοματα ο καλυτερος δισκος τους χωρις να γινει εστω μια ακροαση, ποσο μαλλον οταν μιλαμε για τη δισκογραφικη επιστροφη του dynamic duo στην Alchemy μετα απο 10 χρονια. Οποτε η σημερινη μερα θα ξεκινησει επισημα τη στιγμη που θα πατησω play στο Survival Of The Laziest για να επιβεβαιωσω ακομα μια φορα το παραπανω συμπερασμα. 

 You can never have enough Incapacitants in your life. That's not some kind of hyperbole for the sake of it, even if Incapacitants are all about exaggeration. It is the fundamental postulate among noiseheads, at least the self-respecting ones. So, download their latest shriekfest immediately and listen to the Truth.  

Survival Of The Laziest CD (Alchemy Records - 2017)

13 November 2017

K2 - The Rust

 Bαριεμαι απιστευτα να κατσω να γραψω το παραμικρο, οποτε θα υποκριθειτε πως διαβασατε κατι παρα πολυ πρωτοτυπο και θα ειμαστε ολοι ευχαριστημενοι.  

When it comes to prolific artists, the question of quality over quantity inevitably arises, especially if the nature of the music is improvised. In K2's case, you can't tell if his constant output is following a pattern or he just goes berserk over his gear, but if you are anally retentive you can hear the edits and the cuts, pretty much like a Holger Czukay production on bath salts. So, is this edited material considered an improv or just an open-ended composition? And last but not least, why the hell did I choose The Rust instead of Metal Dysplasia or Molekular Terrorism?
 The answer is simplistic and bypasses any logical argument, so spare your ifs and buts. I chose The Rust because it slays. You can't ignore it  by any means, due to its shrill mastering that goes straight into the forbidden Pulse Demon territory, instigating one of the most vivid examples of antagonism between the artist and his audience. It's safe to say that you'll spend hours counting the numerous edits, as well as trying to figure out how the fuck is this record out of the canonical status that it rightly deserves.

The Rust CD (Kinky Musik Institute - 1996)

24 May 2017

K2 / Yasuhito Fujinami - s/t

 Απορω με τους ανθρωπους που τρωνε σουβλακια στις 9 το πρωι. Το πεπτικο τους συστημα λογικα εχει κατασκευαστει απο πυριμαχα υλικα αγνωστης προελευσης, με γαλβανιζε σωληνωσεις και γαστρικα οξεα δεκαψηφιας περιεκτικοτητας σε χλωρινη. Κατι αντιστοιχο θα σκεφτονται και αυτοι για μενα οταν μαθουν πως επιλεγω συνειδητα να ακουσω αυτο το split. Οποιαδηποτε στιγμη της ημερας.
 Κι ομως η κατασταση δεν ειναι τοσο υπερβολικη οσο φανταζεστε απο τα ονοματα των συμμετεχοντων. Δεν χρειαζονται ακουστικα βαρηκοιας, ουτε ανοξειδωτα νευρα. Ειδικα η πλευρα του Yasuhito Fujinami deathindustrial-ιζει ολοσωστα και παραδειγματικα. Toυ δινω 3 χρονια για να γινει Μεγαλος.
 Στη δευτερη πλευρα, ο K2 μπαινει σε λειτουργια Αstro/KK Null για 30 λεπτα. Συμπεριλαμβανεται ο χρονος πλυσης και στυψιματος. Αλλα και παλι, τα σουβλακια στις 9 το πρωι ειναι ακραια.

 In the classic split release fashion, this tape pairs a veteran with a newcomer and the latter exceeds my expectations. Fujinami's side is brilliant, with three tracks that challenge the japanoise tag, since he relies heavily on mournful drones that resemble a twisted version of the Malignant sound, rather than the archetypal bright screeches of the genre. This guy will go places. Τrust me.
 On side B, Κ2 has a KK Null epiphany, with a 30 mins spacey improvisation of some sort. While the track builds gradually in intensity, the climax never comes and I was left with a huge question mark above my head. Τhat's quite remarkable in its own right.

P.S. A big thanks to Mr. Schwarz for the link!

K2 / Yasuhito Fujinami CS (Self Released - 2017)

29 October 2016

Sun Ra | Merzbow - Strange City

  Ο Merzbow εχει να βγαλει χρονια αμφιλεγομενο δισκο, ενα album που θα σηκωσει σοβαρη συζητηση, η οποια δεν θα σταματησει στο "γαμησε" η στο "ωχου βαριεμαι". Το ξερει ο ιδιος, οι fans του, oι εταιριες, τα περιοδικα, τα forums και ολοι οσοι εχουν ασχοληθει μαζι του εστω και δεκα δευτερολεπτα για να ποσταρουν το Requiem στο facebook. Eπομενως θεωρω πως η αποφαση του να αναπλαισιωσει (ρεμιξαρει) ακυκλοφορητα κομματια του Sun Ra εχει διφορουμενα κινητρα. 
 Ναι, η αγαπη του Akita για τη free jazz εχει εκδηλωθει κατι παραπανω απο δεκαδες χιλιαδες φορες. Ναι, εχει ξανακανει κατι τετοιο στο παρελθον με τον Coltrane στο Doors Open At 8 AM. Ναι, φαγωθηκα να ακουσω το ενατο για φετος album του απο τη μερα που ανακοινωθηκε και ναι, εκανα τις απαραιτητες συζητησεις με φιλους για το κατα ποσο επρεπε να συμβει κατι τετοιο, χωρις να καταληξουν στο απαξιωτικο "ωχου βαριεμαι". Ναι, το Strange City ειναι ενας βαρβατος δισκος Merzbow, αλλα οχι, δεν ειναι ενας βαρβατος δισκος Sun Ra με Merzbow. 

Strange City CD/LP (Cold Spring - 2016)

10 October 2016

Masonna - Open Your Cunt

 Οσο οι Rolling Stones μπαινουν στην ιδια προταση με τον Masonna, τοσο αυτο το blog εχει νοημα υπαρξης. Οποτε καντε ενα διαπλατο 'Α' και ακουστε δεκα καθολου Cool, Calm & Collected αποδοσεις της Brian Jones περιοδου. 
 Τo Open Your Cunt δεν διατηρει ιχνος απο τις αυθεντικες εκτελεσεις, ομως προερχεται απο εναν ειλικρινη fan, οποτε ξεμπερδευουμε με την ιδεα πως προκειται για ακομα μια industrial εικονοκλαστικη κινηση. Τοτε ο Yamazaki ειχε βαλει στο στοχαστρο του τις Bananarama και τη Madonna, αρα εκτος απο το ταλεντο του στην υπερκαφριλα, σιγουρευομαστε και για το εξαιρετικο μουσικο του γουστο. Time is on his side. 

Open Your Cunt CS (Beast 666 Tapes - 1989)

01 May 2016

The Gerogerigegege - Moenai Hai

  "Human madness is oftentimes a cunning and most feline thing. When you think it fled, it may have but become transfigured into some still subtler form"
- Moby Dick, Herman Melville - 

Moenai Hai CD (Eskimo Records - 2016)

03 April 2016

Masami Akita - Wattle

 Οπως ειναι γνωστο, οι καλλιτεχνες που χρησιμοποιουν το ονοματεπωνυμο τους υστερα απο πολυετη καριερα ψευδωνυμιας, υπονοουν στροφη σε μια ωριμοτερη πορεια, εκτιθενται περισσοτερο προς τα εξω, ζητανε διαφορετικη προσεγγιση του εργου τους, ισως να απευθυνονται σε αλλο κοινο, παιζει και να παρακαμπτουν καποιο συμβολαιο. Οι λογοι ειναι πολλοι, το αποτελεσμα ομως ενα. Το παρτυ τελειωσε. Σφιγγουν οι κωλοι. 
 Αυτη δεν ειναι η πρωτη φορα που ο Merzbow υπογραφει ως Masami Akita και φανταζομαι ουτε η τελευταια. Του ευχομαι να τις χιλιασει. Απλα δε καταλαβαινω το γιατι. Δεν αναγνωριζω περαιτερω ωριμοτητα (ανεκαθεν ηταν σφιχτοκωλης), το εργο του εχει μαρκεταριστει με καθε πιθανο τροπο -ενω ουσιαστικα παραμενει το ιδιο τα τελευταια 15 χρονια- αρα το κοινο του εχει διευρυνθει, οποτε το συμβολαιο ειναι η τελευταια λογικη εξηγηση στο κεφαλι μου, το οποιο εδω και 40 λεπτα εχει γινει πελτες απο το Wattle. Ειπαμε, οι λογοι ειναι πολλοι, αλλα το αποτελεσμα ενα. Μονο αυτο εχει σημασια. 

Wattle LP (Elevator Bath - 2016)

16 October 2015

Κ.Κ. Null - Plasmagma

  Ενα πολυ μεγαλο μερος της ευθυνης για την εισαγωγη του ιαπωνικου no wave στην απο δω πλευρα, εχει αποδοθει δικαιωματικα στις συλλογαρες Dead Tech της θρυλικης Dossier. Τα δυο volumes συνεστησαν στο δυτικο ακροατηριο τους Boredoms, τους Ruins και τους Hijokaidan, πολυ πριν o Zorn ξεκινησει τα πηγαινελα στο Τοκυο και το Wire βαφτισει τη φαση Japanoise. 
 Αν λοιπον θεωρησουμε το Dead Tech κατι σαν το ιαπωνικο αντιστοιχο του No New York, τοτε ο Kazuyuki Kishino αναλαμβανει το ρολο του Brian Eno, εφοσον εκανε τις παραγωγες και το πουσαρισμα του ιδιωματος σε fanzines και περιοδικα της εποχης. Με μια ματια στο βιογραφικο του, καταλαβαινεις το λογο. Ενα κατεβατο απο συνεργασιες με ονοματα που ειτε ηδη ξερετε, ειτε εχετε αναγκη να μαθετε.
 Απο τοτε εχουν μεσολαβησει Πολλες κυκλοφοριες του Κ.Κ. Νull απο τις οποιες αγνοω ενα τεραστιο ποσοστο τους, οποτε εδω ασχολουμαστε συγκεκριμενα με το Plasmagma επειδη αυτο ετυχε να πεσει στα χερια μου. Τα τρια tracks της κασετας ενω ειναι θορυβωδη, σε καμμια περιπτωση δε διαθετουν το παροξυσμο που εχω ακουσει στο παρελθον απο το καλλιτεχνη. Θα μπορουσα να πω πως αποδιδουν ηλεκτρακουστικα (?) τη τζαπανιλα, αν στο μεσοδιαστημα δε πλακωναν βαρυγδουπα ρυθμικα μερη και κατι αψυχολογητα IDM μπινελικια απο το πουθενα. Οι συγκρισεις με τον Eno σταματουν καπου εδω, επειδη το Plasmagma ειναι σαφως πιο ενδιαφερον απο τo Lux. Chance meeting on a laptop. 

Plasmagma CS (Video Nasties - 2015)

04 October 2015

Junko - The Void

  Ειλικρινα δε περιμενα ποτε πως θα προλαβαινα να ακουσω κατι ακομα πιο ακραιο απο τη δευτερη πλευρα του Sleeping Beauty. Πιστευα πως ο 21ος αιωνας ειναι καλυμμενος στη κατηγορια 'Γαμω το σπιτι σου μωρη τρελη' και πως το ωστικο κυμα του θα απορροφηθει πολυ αργοτερα, αν οχι ποτε. Κι ομως, η Junko ξεπερναει το αξεπεραστο 13 χρονια μετα για να βαλει τα τσουτσεκια στη θεση τους. 
 Ομως το πιο τρομαχτικο στην υποθεση του The Void δεν ειναι η αρχεγονη Τσιριδα, ουτε η δευτερη πειραγμενη πλευρα του δισκου, ασχετα και αν ειναι πολυ κοντα στις συνεργασιες της κυριας Hiroshige με τον Mattin. Ο πραγματικος τρομος ερχεται με τη συνειδητοποιηση πως ολοκληρο το 20λεπτο Full Void ειναι μια one-take ηχογραφηση. Δε διεκρινα cuts, οποτε αυτοματα η Junko μπαινει στη λιστα με τα προστατευομενα ειδη προς εξαφανιση, πανω απο την Adris Hoyos και τη Mariah Carey. 

The Void LP (Erratum - 2015)

01 May 2015

Hijokaidan & You'll Melt More! - Watashi Wo Noise Ni Tsuretette

 Θα ελεγα πως δισκοι σα κι αυτον μεγαλωνουν ακομα περισσοτερο τη γεωγραφικη και πολιτισμικη αποσταση της Ιαπωνιας με την απο δω πλευρα, αλλα στη πραγματικοτητα δε ξερω αν υπαρχουν αλλοι δισκοι σα το Watashi Wo Noise Ni Tsuretette. Δεν ειμαι υπερβολικος. Εχω ακουσει τις συνεργασιες των Hijokaidan με τις Bis και τη Miku Hatsune αρκετα ωστε να χωνεψω πως η J-Pop κουλτουρα κινειται με αδιανοητους για το δυτικο αντιστοιχο της κανονες. Ας πουμε λοιπον πως δε προκειται να δουμε συντομα live τους New Blockaders με τη Rihanna.  
  Κι ομως, ακομα και μεσα σε αυτες τις συνθηκες, το album βρισκεται στο αλλο ακρο της λογικης μου. Ο Jojo προσγειωνει τις You'll Melt More! (μη ρωτησετε, ουτε εγω) στην ηδη ρευστη συνθεση της γκρουπαρας του για να ξεχειλωσει τα ορια του meanwhile in Japan, με τα 'λα-λα-λα΄ και τα 'νια-νια-νια' να προκαλουν σακχαρωδη διαβητη στο σχεδον free jazz χαμο των Hijokaidan. Οταν οι εξι πιτσιρικες πατανε τις στριγγλιες, η Junko τις αφηνει να χαρουν για λιγο μεχρι να τους δειξει πως γινονται σωστα οι δουλειες. Στριγγλιζοντας ακομα πιο πολυ.
 Αν βρειτε στο μεταξυ κατι αντιστοιχο, ενημερωστε με το συντομοτερο δυνατον. Θα ειμαι ευγνωμων. Νομιζω.

Watashi Wo Noise Ni Tsuretette CD (Teichiku - 2015)

07 October 2012

M.S.B.R. - Ultimate Ambience

 Πριν αρκετα χρονια, ειχα τη τυχη να δω τον Koji Tano live λιγο πριν τη κανει για παντα απο τουτο το ματαιο κοσμο. Mε αφορμη τη πρωτη (επιτελους) ακροαση του Ultimate Ambience, βρεθηκα μπροστα σε δυο σημαντικοτατα συμπερασματα. Πρωτον: σημερα ειναι η πρωτη φορα που χρησιμοποιω την αντωνυμια 'τουτο' και ελπιζω να ειναι η τελευταια. Δε τη συμπαθω καθολου. Μου θυμιζει συγγραφεις της κακιας ωρας. Ευχομαι να εχουν ενα πολυ επωδυνο τελος. Δευτερον: Καθ' ολη τη διαρκεια της εμφανισης του, ο M.S.B.R. παρεμεινε ηρεμος. Το set ηταν εκκωφαντικο, αλλα ο ιδιος ειχε μια γαληνια εκφραση στο προσωπο του, αντιστοιχη με αυτη που θα ειχε ενας βουδιστης μοναχος καθως πλενει τα πατωματα του ναου του πρωι-μεσημερι-βραδυ-wax-on-wax-off. Τοτε, ημουν πολυ καυλωμενος για να καταλαβω τι ακριβως συνεβαινε. Σημερα που (νομιζω πως) εχω ξεπερασει τη mentality του Butthead, μπορω να δω πως ο Tano ουσιαστικα εφτιαχνε την 'απολυτη ατμοσφαιρα'.

Ultimate Ambience LP (MSBR Records - 1992)

17 September 2012

V/A - Come Again II

 Ξεχναμε το Volume I. Βρισκεται στα βρωμοχερα 63 ατομων πανω στο πλανητη. Απλα το χαζευουμε στο discogs και πεταμε καταρες προς ολες τις κατευθυνσεις, ακουγοντας σπασμενοι το Come Again II. Σε φυσιολογικες συνθηκες δε θα επρεπε να εχουμε κανενα παραπονο. Η συλλογη τα εχει ολα. Οσο Japanoise αντεχει ο οργανισμος το πρωι χωρις την απαραιτητη χορηγηση καφεινης, σωστο early-90s εξωφυλλο Trevor Brown, επαρκη αριθμο αντιτυπων για να ικανοποιηθουν οι περισσοτεροι βλαμμενοι εκει εξω. Ποιος ειπε ομως πως οι συνθηκες ειναι φυσιολογικες. Οι καταρες συνεχιζονται. 

Come Again II CD (Furnace - 1993)

08 July 2012

V/A - Ongaku 90: Underground Music From Japan

 H σειρα Ongaku της Hiruko Records συνανταει τα ιαπωνικα 90s, μετα το ψυχεδελικο οργιο του πρωτου volume και το νευροσπαστο post punk του δευτερου. Προς τιμη της εταιριας, η συλλογη δε κουτουλαει πανω στο σημα κατατεθεν ηχο της PSF (εκτος απο δυο αναποφευκτες μετωπικες με Fushitsusha και Ghost) αλλα σκαλιζει εξονυχιστικα τη δεκαετια που η τεχνολογια εγινε ακομα πιο προσβασιμη στα χερια των μουσικων. 
 Ετσι εχουμε minimal synth goes τιποτενιο ska απο Ryuichi Sakamoto, σαμπλαρισμενα βογγητα αυνανισμου απο Gerogerigegege, ανεραστο ΕΒΜ απο Takako Minekawa, απροσαρμοστη pop απο τη θεαρα Phew και αλλα 4-5 γοητευτικα αψυχολογητα κομματια που δε θα μπορουσαν να εχουν συλληφθει σε αλλο σημειο αυτου του πλανητη. Στερεοτυπο μεν, γεγονος δε.

Ongaku 90: Underground Music From Japan LP (Hiruko Records - 2012)

16 May 2012

Incapacitants - Lon Guy

 Αυτο δε το περιμενα. Ηρθε απο το πουθενα. Μουδιασε την ανοιχτη πληγη του μυαλου μου, που εξακολουθει να μεγαλωνει απο τη σκεψη. Την επιμονη, κανιβαλιστικη σκεψη. Θα εδινα τα παντα για να σταματησει. Ειμαι πολυ ευερεθιστος τωρα. Οπου και να κοιταξω, θα βρω λογο για να πεσω. Θα σκαναρω το ονομα μεσα σε χιλιαδες αχρηστες λεξεις, θα ανιχνευσω τη μυρωδια μεσα στη μποχα του βαγονιου, θα παρανοησω ακυρα ερεθισματα, θα ακουσω αυτο που θελω να ακουσω ακομα και σ' ενα δισκο Incapacitants
 Χθες το βραδυ, εψαχνα τροπο για να ξεχαστω. Ενιωθα σχεδον ενοχος που πηγαινα να τη γλυτωσω. Εβαλα Lon Guy στα ακουστικα για να καυτηριασω τα συμπτωματα. Τα καταφερα επι 62 συνεχη λεπτα. Σημερα ηταν παλι σκατενια αλλα χθες τα καταφερα επι 62 συνεχη λεπτα. Αυτο δε το περιμενα. Ηρθε απο το πουθενα. Επρεπε να το ειχα φανταστει. Δε λεγεται και Happ Guy.

Lon Guy CD (Harbinger Sound - 2009)
Related Posts with Thumbnails
;