27 November 2017

Incapacitants - Survival Of The Laziest

 Καθε δισκος των Incapacitants εχει το προνομιο να θεωρειται αυτοματα ο καλυτερος δισκος τους χωρις να γινει εστω μια ακροαση, ποσο μαλλον οταν μιλαμε για τη δισκογραφικη επιστροφη του dynamic duo στην Alchemy μετα απο 10 χρονια. Οποτε η σημερινη μερα θα ξεκινησει επισημα τη στιγμη που θα πατησω play στο Survival Of The Laziest για να επιβεβαιωσω ακομα μια φορα το παραπανω συμπερασμα. 

 You can never have enough Incapacitants in your life. That's not some kind of hyperbole for the sake of it, even if Incapacitants are all about exaggeration. It is the fundamental postulate among noiseheads, at least the self-respecting ones. So, download their latest shriekfest immediately and listen to the Truth.  

Survival Of The Laziest CD (Alchemy Records - 2017)

22 November 2017

The Grey Wolves - Exit Strategy

 There's nothing left except the recordings. You still love us. We will always hate you. This will be the last TGW album.

Exit Strategy CD/LP (Tesco Organisation - 2017)

13 November 2017

K2 - The Rust

 Bαριεμαι απιστευτα να κατσω να γραψω το παραμικρο, οποτε θα υποκριθειτε πως διαβασατε κατι παρα πολυ πρωτοτυπο και θα ειμαστε ολοι ευχαριστημενοι.  

When it comes to prolific artists, the question of quality over quantity inevitably arises, especially if the nature of the music is improvised. In K2's case, you can't tell if his constant output is following a pattern or he just goes berserk over his gear, but if you are anally retentive you can hear the edits and the cuts, pretty much like a Holger Czukay production on bath salts. So, is this edited material considered an improv or just an open-ended composition? And last but not least, why the hell did I choose The Rust instead of Metal Dysplasia or Molekular Terrorism?
 The answer is simplistic and bypasses any logical argument, so spare your ifs and buts. I chose The Rust because it slays. You can't ignore it  by any means, due to its shrill mastering that goes straight into the forbidden Pulse Demon territory, instigating one of the most vivid examples of antagonism between the artist and his audience. It's safe to say that you'll spend hours counting the numerous edits, as well as trying to figure out how the fuck is this record out of the canonical status that it rightly deserves.

The Rust CD (Kinky Musik Institute - 1996)

04 November 2017

Heinz Hopf - Gothenburg

 Με το που ανοιξεις το λιτο αλλα κομψοτατο digifile του Gothenburg, σε καλωσοριζει ενα τεραστιο PURE HARSH NOISE για να ξεκαθαριστουν οι οποιες αμφιβολιες για το περιεχομενο του. Οι Dan Johansson (Sewer Election) και Matthias Andersson (Arv & Miljö) βγαζουν απωθημενα που δεν επιτρεπονται στα προσωπικα τους project.
 Tο ντουετο προσκυναει τα εικονισματα των ηρωων του, οποτε το ξυλο πεφτει μεταξυ Mother Savage Noise Productions, Incapacitants και Lasse Marhaug / Jazkamer / Testicle Hazard, οποτε μη διανοηθειτε να το χασετε αν θελετε να ειστε ευπροσδεκτοι εδω μεσα.

Y.Γ. Εδω πρεπει να ευχαριστησω δημοσια τον Νικολα Genital Grinder για το δωρο του!

 Heinz Hopf blast their way with a full frontal assault of pedal abuse with a heavy physical presence. When they don't go for an impeccable Mother Savage Noise Productions sound, they pay respects to the almighty Incapacitants summoning a huge wall of squelching feedback or they confront Lasse Marhaug in his own game with a beefed-up barrage of sound. It's been a while since I put myself in front of a harsh noise record and this one removed the gunk out of my system like a palate cleanser. So good.

Gothenburg CD (Triangle / Outcry Records / Random Monster - 2013)

30 October 2017

Oneohtrix Point Never - Good Time O.S.T.

 To τυρι που σκεπασε με την παροδο του χρονου ιδιωματα οπως το new age, το prog, την pop των 80ς, την italo disco και τα cult soundtracks εχει αρχισει να λιωνει. Απο τη μια η κουλτουρα των επανεκδοσεων που ξεθαψε ο,τι εχει πανω απο 100 views στο youtube και απο την αλλη η μετα-ειρωνικη προσεγγιση της νεοτερης γενιας καλλιτεχνων σε οτιδηποτε "αντικουλ", αποδομησε την εννοια του guilty pleasure. Ποτε δεν πιστευα σ' αυτες τις μαλακιες, εχουμε ηδη πολλους λογους να αυτομαστιγωνομαστε, ας μην το κανουμε και για τη μουσικη.
 Γι' αυτο αλλωστε συμπαθησα τον Daniel Lopatin απ' την αρχη της καριερας του. Η αγαπη του για τον (εξωραισμενο μεσω internet) πολιτισμικο πατο ειναι ειλικρινης, εκτος και αν δεν καταφερα να διακρινω το μειδιαμα του πισω απο το Rifts και το Returnal. Ομως, ακομα και να υπηρχε, στο Good Time εχει εξαφανιστει.
 Το album προφανως χρησιμοποιει κωδικες των soundtracks των 80ς και των 90ς, που πλεον θεωρουνται τα αποσυναγωγα παιδια της κινηματογραφικης μουσικης. Αλλα ακομα και τα ενοχλητικα samples απο τους διαλογους της ταινιας, καταλαμβανουν στρατηγικο χωρο στα ανεβοκατεβασματα της αφηγησης του Oneohtrix Point Never, που κινειται μεταξυ Aνω Midnight Express και Κατω Escape From New York. Παρ' ολα αυτα, συνεργαστηκε με τον Iggy Pop στο πανεμορφο The Pure And The Damned, κερδισε το βραβειο μουσικης επενδυσης στις Καννες και εβαλε τη μουρη του Robert Pattinson σ' αυτο το blog. Τι αλλο πια.

I've always liked Daniel Lopatin's music since Day 1 and I followed him through his peaks and valleys, be it the watery synths of his earlier experiments, the digital sterilization of Returnal, even the preset mash-up of R Plus Seven, which was annoying in a charming way, but I didn't expect something like Good Time.
 As far as I know, the movie is an indie crime drama, which explains why the director picked Lopatin for the scoring. Oneohtrix Point Never's music was always full of cinematic snippets, slowed down beyond recognition. Now, in his most ambitious record so far, everything is where is supposed to be in a hi-fi manner, without losing face to his oldtime fans. He removed his usual tongue-in-cheek moments - his quirks if you will - by letting moody sequencers take the lead. He even transformed himself, from a casual synth dude into a winner of the Cannes soundtrack awards.

Good Time CD/2xLP (Warp - 2017)

28 October 2017

Phase Fatale - Redeemer


 A few years back, electronic music was looking straight into the future for inspiration. Now, the current producers are gazing back to the past, even though it's projected through the lens of a random tumblr account. In the case of Phase Fatale - the nom de plume of Hayden Payne - the blurred relics and artifacts are the industrial electronics and leather-clad EBM of the mid-to-late 80s.
 Redeemer sounds like a panic attack. The rigid programming makes you move involuntarily, but despite the awkwardness caused by your random tics, you think you look like a badass. You don't. But at least you're enjoying something that has the seal of approval from Corrupted Delights. 

Redeemer CD/LP (Hospital Productions - 2017)

22 October 2017

Your Pretty Face Is Going To Hell

Tεταρτη, 25 Οκτωβριου.
Απο τις 21.00 και μετα.
Στο Boiler.
Very Little Fun.
Παρουσιες και απουσιες εδω.

24 September 2017

Your Pretty Face Is Going To Hell

Πεμπτη, 28 Σεπτεμβριου.
Απο τις 21.00 και μετα.
Στο Boiler
All aboard for funtime.
Ακαταληπτες κραυγες ενθουσιασμου: εδω

11 September 2017

Pan Daijing - Lack


 Lack is moving constantly. From the visceral to the reflective, from a faint tape hiss to a blinding digital sheen, from live performances to impromptu studio actions, from signal to noise, usually in the blink of an eye, working outside the listener's comfort zone and expectations. The same cut-and-paste method has been used with amazing results by Faust for the prodigious Rien, but here we have a debut. An amazing one actually.
 Pan Daijing excels at keeping the intensity at a peak, right just before it explodes to a formless mess, either with operatic vocalizing, dissonant loops or clinical pauses that makes you feel awkward, like you've been eavesdropping something that you shouldn't. But you do. And it's so fucking great.
 RIYL Body Sculptures, Yves Tumor, Puce Mary, Rudolf Eb.er.

Lack LP (Pan - 2017)

01 September 2017

V/A - Hour Of The Wolf

 "The old ones called it "the Hour of the Wolf". It is the hour when most people die, when most children are born. Now is when nightmares come to us. And if we are awake, we're afraid."

- Max von Sydow as Johan Borg in Ingmar Bergman's Hour Of The Wolf - 

Hour Of The Wolf CD (Freak Animal - 2013)

29 August 2017

The Vomit Arsonist - Meditations On Giving Up Completely

 Α ναι. Το υποχρεωτικο death industrial post. Αυτο που πρεπει να αναρτηθει για να δειτε πως εδω, το κραταμε ακομα αληθινο. Στην πραγματικοτητα, το τελευταιο διαστημα δεν ακουω καθολου μουσικη αλλα αν το κανω, θα διαλεξω κατι αχρωμο και αοσμο, κατα προτιμηση αδιαφορο, αυτα που δεν απαιτουν το παραμικρο απο μενα. Μονο το πατημα ενος κουμπιου.
 Οσο και αν η αυτοπροβολη της οποιας ψυχικης διαταραχης δηλωνει καποιο σθενος, αλλο τοσο μπορει αυτοστιγμει να καταληξει depression meme, με τα απαραιτητα "omg relatable, so me" σχολια, οποτε δυσκολευτηκα να ακουσω το Meditations On Giving Up Completely με τον τροπο που ζηταει ο Vomit Arsonist απο το ακροατηριο του, στο οποιο μαλλον δεν ανηκω πια. Κριμα, γιατι το ιδιο το album ειναι καλο και θα το συστησω σε ολους οσους ακουνε Climax Denial και BDN ενω σκρολαρουν στο instagram. Ομως εγω, το μονο που ηθελα ηταν να πατησω ενα κουμπι.

Power electronics - and its offshoot death industrial - always struck me as the ultimate expression of vulnerability. The sound of breaking apart condensed into a huge middle finger, directed towards everything with a heartbeat and last but not least, itself. If you haven't got the time to check all the classics, you can watch this and try hard not to identify yourself with Norton. So much for power then.
 Meditations On Giving Up Completely is one of the really few albums out there that admits this inability to cope with everyday life, without sounding trite inside the wilderness of modern Death Industrial sameness. Because the inspiration behind the album is grey and dull, Andrew Grant narrows down his sound to its bare bones, relying more on restraint, except the sculpted ambience around the tracks. The pacing of the record shares the same ground with BDN's Kamikaze Kabaret, it's a typical grower, so give it some time and let it drown you to its misery.

Meditations On Giving Up Completely CD (Malignant Records - 2017)

21 August 2017

The New Blockaders - Etudes De Rien

 Για καθε μουσικοφιλο που (δεν) σεβεται τον εαυτο του και ασχολειται με εκατονταδες αχρηστες πληροφοριες που δεν προσφερουν τιποτα σε κανεναν, υπαρχουν ισαριθμα year zeros. 1913, 1952, 1956, 1966, 1977 με καποιες μικροπαραλλαγες που αν κατσουμε να ασχοληθουμε μαζι τους, θα αναπαραξουμε τις κοινοτυπιες του μουσικου τυπου, βαζοντας σε διαφορετικη σειρα τα ιδια albums, κατα προτιμηση στην deluxe επετειακη τους εκδοση.
 H δικη μου αχρειαστη συμβολη σε ολο αυτο το εθιμοτυπικο τοποθετειται στο 1982, λογω του Changez Les Blockeurs, ασχετα και αν ξερω πως το να προσγειωσω τους New Blockaders στο ιδιο timeline με οτιδηποτε αλλο, ειναι το πιο αντι-ΤΝΒ πραγμα που θα μπορουσα να κανω ποτε. Ας ειναι. Εχω κανει και χειροτερα.
 Τριανταπεντε χρονια μετα και συγκεκριμενα πριν εναμιση μηνα, το group κυκλοφορει το Etudes De Rien στην Coherent States. Ηδη εξασφαλιζει την κορυφη στη δεκαδα του Corrupted Delights και μια θεση διπλα στο ντεμπουτο και το Simphonie In X Major. Δυστυχως ειναι ακομα πολυ νωρις για να δω αν θα το μνημονευει καποιος στα επομενα τριανταπεντε χρονια και πως θα του συμπεριφερθει η ιστορια, παντως θελω να ξερετε πως βρισκεται απο τωρα στη δικια μου.

 It would be impossible to find anyone involved the Industrial spectrum that isn't influenced somehow by The New Blockaders. So, if every piece of the TNB history is more than essential - and yes, by "every" I mean every single one, even the "conceptual" (blank) sides like Simphonie In Ø  Minor or Epater Les Bourgois - then Etudes De Rien is mandatory. Two tracks of frenzied metal junk and electronic manipulation that put both imitators and naysayers to shame.

P.S. The presentation of this tape is immaculate, so kudos once more to the amazing Coherent States. Viva Negativa!

Etudes De Rien CS (Coherent States - 2017)

28 July 2017

Your Pretty Face Is Going To Hell

Τεταρτη, 2 Αυγουστου
Απο τις 21.00 και μετα
Στο Boiler
No time for dancing / or lovey dovey / I ain't got time for that now
Αλαλαγμοι: εδω

12 July 2017

Pact Infernal - Infernality

 Με μια πρωτη ματια, οι Pact Infernal δεν γεμιζουν το ματι. Project με ανωνυμα μελη, pop αποκρυφισμος, αναφορες στη Θεια Κωμωδια, επικειμενη εμφανιση στο Berlin Atonal. Oλα αυτα ξεφουσκωνουν μεχρι να πεις Resident Advisor. Παντως αν εξαιρεσουμε την ανεξελεγκτη χρηση εσωτεριστικων συμβολων καθως και την καθαρα επικοινωνιακη ανωνυμια του group που με ξενερωνει επειδη 2017, το Infernality μπαινει στα χωρικα υδατα των Raime και των ΟΑΚΕ.
  To δελτιο τυπου του αλμπουμ φροντιζει να αναφερει πως ο Kerridge και ο Trepaneringsritualen ειναι fan των Pact Infernal. Ακουγοντας το, θα καταλαβετε πως ο θαυμασμος ειναι αμοιβαιος. Η τρισδιαστατη κλειστοφοβια του πρωτου καθως και η ριτσουαλια του δευτερου ειναι παρουσες, κρατωντας φυσικα τις πιο φιλικες προς τον μεσο κλαμπερ στιγμες. Κολυβα μεν, με στεβια δε.

 Pact Infernal revel in shrouding themselves in anonymity. Likewise their music is a haunting melange of dark ambient, post industrial and a keen sense of rhythm that owes as much to Raime as to Trepaneringsritualen. Throughout Infernality you'll find enough eschatology to keep you busy, as long as you prefer your end times mythology aestheticized.

Infernality 2xLP (Horo - 2017)

02 July 2017

Broken English Club - The English Beach

 Στη νοτιοανατολικη Αγγλια, η παρακτια περιοχη Dungeness διαθετει την ομορφια ενος μεταποκαλυπτικου τοπιου. Λιγοστη και σπανια πανιδα, ακομα λιγοτεροι κατοικοι, εγκαταλελειμμενες καλυβες, παρατημενοι φαροι, σταθμοι ηλεκτροπαραγωγης και φυσικα ενα πυρηνικο εργοστασιο. Η μετεωρολογικη υπηρεσια του Ηνωμενου Βασιλειου ταξινομησε την περιοχη ως ερημο λογω της ξηροτητας της.
 Τα παραπανω χαρακτηριστικα σκιαγραφουν μια πολυ συγκεκριμενη ψυχογεωγραφια, παραλληλης με τη μυθιστορια του England's Hidden Reverse, ειδικα αν προσθεσουμε στην εξισωση και την αυτοεξορια του Derek Jarman στον αγυριστο του Dungeness λιγο πριν πεθανει.
 Οπως καταλαβατε το English Beach δεν εχει την παραμικρη σχεση με balearic καταστασεις. Ο Οliver Ho συνεθεσε το ηχητικο προφιλ αυτης της αφιλοξενης λωριδας γης με στεγνο ηχο, δυσοιωνο κοπανημα, hi-hats που ξυριζουν και φωνητικα που πλησιαζουν στο τσακ power electronics. Περιμενω φουλ καφριλα στον επομενο δισκο. #beachplease.

 Following Suburban Hunting, Oliver Ho explores with his second album the inhospitable landscape of Dungeness, an almost official desert in the southeastern end of the UK. The English Beach was recorded inside an old fog signal building, channeling the desolation straight to its 12 tracks. Half of them bang their way with brute monochromatic pulses, while the other half are entirely out of the techno framework and are deeply rooted within the post industrial lineage.

The English Beach 2xLP (L.I.E.S. - 2017)
Related Posts with Thumbnails